พระเทพวชิรคุณ

ความสงบ • สันโดษ • ธรรมชาติ

ค่อย ๆ อ่าน ค่อย ๆ ฝึก

อ่านพักใจ
ให้วันนี้เบาลงทีละเรื่อง

เรื่องสงบใจ วางความกังวล และฝึกจิต ผ่านชีวิตธรรมดาที่เราเจอ เลือกอ่านเรื่องที่ตรงกับใจวันนี้ แล้วลองนำข้อเล็ก ๆ ไปฝึกตามกำลัง

ธรรมะใหม่ 300 เรื่องพุทธพจน์แนวปล่อยวาง 90 เรื่อง39 หมวด · หมวดละ 10 เรื่อง

พบ 27 เรื่อง จากคำค้น “กังวล” · แสดงทั้งหมด

ธรรมะเพื่อชีวิตประจำวัน

ธรรมะสงบใจ 300 เรื่อง

เริ่มสงบด้วยการรู้ลมหายใจบทที่ 242–251 · 1 เรื่อง
  1. 246หายใจข้างหน้าต่างโดยไม่ตามเรื่องไกลมีจุดกลับใจเมื่อสายตาพาไปคิด
เริ่มวันโดยไม่รีบแบกวันทั้งวันบทที่ 252–261 · 2 เรื่อง
  1. 257พูดกับคนในบ้านก่อนพูดกับความรีบรักษาน้ำเสียงในช่วงเช้าที่เร่งร้อน
  2. 259มื้อเช้าที่ไม่ต้องเป็นเวทีตัดสินชีวิตกินอย่างรู้ตัวโดยไม่ซ้ำเติมเรื่องที่กังวล
อยู่กับสิ่งที่ยังไม่แน่นอนบทที่ 282–291 · 2 เรื่อง
  1. 284คำตอบว่ายังไม่รู้มีพื้นที่ในใจได้ฝึกไม่บังคับตนให้ตอบเกินข้อมูล
  2. 287ฟังความกลัวโดยไม่ตั้งให้เป็นผู้บัญชาการใช้ความกังวลเป็นข้อมูลส่วนหนึ่ง
ดูแลปากท้องโดยไม่เผาใจบทที่ 292–301 · 3 เรื่อง
  1. 294ซื้อของเพื่อใช้หรือเพื่อให้ความกังวลเงียบรู้แรงอยากก่อนเพิ่มภาระ
  2. 296ช่วยเรื่องเงินโดยไม่รับภาระเกินมือเมตตาที่รักษาความจำเป็นของทุกฝ่าย
  3. 301เหลือเวลาให้ชีวิตหลังทบทวนเรื่องเงินไม่ให้การดูแลรายจ่ายครอบครองทั้งวัน
รับผิดชอบงานอย่างรู้ขอบเขตบทที่ 302–311 · 1 เรื่อง
  1. 308ฝากงานแล้วเว้นที่ให้คนอื่นทำรับผิดโดยไม่ควบคุมทุกขั้น
ดูแลคนอื่นโดยยังเห็นใจตนบทที่ 312–321 · 2 เรื่อง
  1. 316เมื่อคนที่ช่วยไม่ทำตามคำแนะนำเคารพการตัดสินใจโดยยังพูดความจริง
  2. 321วางบทผู้ช่วยเมื่ออีกคนเริ่มยืนได้ให้ความสามารถของผู้รับมีพื้นที่เติบโต
เมตตาพร้อมขอบเขตที่ชัดบทที่ 352–361 · 1 เรื่อง
  1. 355ให้เวลาแก่ตนโดยไม่หายไปให้คนอื่นเดาอยากอยู่เงียบจึงไม่ตอบใครหลายวัน คนใกล้ตัวกลับกังวลว่าเกิดอะไรขึ้น
ทำให้ดีโดยไม่บีบตนให้สมบูรณ์บทที่ 392–401 · 1 เรื่อง
  1. 397จัดบ้านให้ใช้ชีวิตได้ ไม่ต้องพร้อมรับสายตาเสมอกังวลว่าบ้านไม่สวยพอจนทำความสะอาดซ้ำและไม่มีเวลาพักกับคนในบ้าน
ก้าวผ่านการเปลี่ยนทางชีวิตบทที่ 402–411 · 2 เรื่อง
  1. 407ยอมให้ความดีใจปนความกลัวในก้าวใหม่ได้โอกาสที่หวังแต่กลับกังวล จึงสงสัยว่าตนเลือกผิดหรือไม่
  2. 408เมื่อคนรอบตัวปรับช้ากว่าเราตนพร้อมเปลี่ยนแล้วจึงหงุดหงิดที่คนในบ้านยังถามถึงรูปแบบเดิม
อยู่ลำพังอย่างมีเมตตาบทที่ 432–441 · 1 เรื่อง
  1. 436อยู่กับตนโดยไม่เปิดเสียงกลบทุกความรู้สึกเมื่อเงียบปุ๊บก็รีบเปิดสิ่งฟังต่อเนื่อง จนไม่เคยรู้ว่ากำลังกังวลเรื่องใด
ฝึกใจระหว่างการรอคอยบทที่ 452–461 · 3 เรื่อง
  1. 457รอผลโดยไม่ทิ้งหน้าที่ระหว่างทางกังวลผลสมัครจนทำงานปัจจุบันแบบขอผ่าน เหมือนชีวิตทั้งหมดขึ้นกับคำตอบเดียว
  2. 459รออย่างมีข้อมูลต่างจากหวังลอย ๆรอเรื่องเดิมนานแต่ไม่เคยถามขั้นตอน จึงกังวลด้วยข่าวจากคนอื่นเป็นหลัก
  3. 460ระหว่างรออย่าเพิ่มงานเฝ้าความรู้สึกคอยถามตนว่าหายกังวลหรือยังจนยิ่งรับรู้แต่ความตึง และมองว่าเวลารอใช้ไม่ได้เลย
รู้กายโดยไม่เพ่งจับผิดบทที่ 462–471 · 1 เรื่อง
  1. 467ฟังกายโดยไม่ค้นหาโรคทุกนาทีเริ่มรู้กายแล้วกลับเฝ้าตรวจทุกความรู้สึกจนกังวลมากกว่าเดิม
รับความสุขอย่างไม่เกาะเกี่ยวบทที่ 482–491 · 1 เรื่อง
  1. 483ชิมความสุขโดยไม่รีบคิดว่าจะหมดเมื่อไรเวลาสงบกลับกังวลว่าจะมีเรื่องร้ายตามมา จนไม่ได้รับรู้สิ่งดีที่อยู่ตรงหน้า
ฝึกจิตแบบผู้พร้อมเรียนรู้บทที่ 512–521 · 1 เรื่อง
  1. 512ไม่รู้วันนี้ยังเป็นผู้เรียนได้ฟังคำอธิบายแล้วไม่เข้าใจ แต่กลัวเสียหน้าจึงพยักหน้าตามและกลับไปกังวลคนเดียว
รักษาการฝึกให้เดินต่อได้บทที่ 532–541 · 1 เรื่อง
  1. 541เดินต่อโดยไม่ประกาศว่าจิตต้องสำเร็จฝึกไปแล้วอยากได้วันที่พูดได้ว่าตนสงบถาวร จึงกังวลเมื่ออารมณ์เปลี่ยน

พิจารณาจากพระสูตรภาษาไทย

พุทธพจน์แนวปล่อยวาง 90 เรื่อง

วางความคิดที่เบียดเบียนบทที่ 236–245 · 2 เรื่อง
  1. 238ความคิดห่วงไม่ต้องกลายเป็นความคิดควบคุมห่วงคนใกล้ตัวจนวางทุกทางเลือกแทนเขา แล้วโกรธเมื่อเขาไม่ทำตาม
  2. 244เปลี่ยนเรื่องคิดโดยไม่ปฏิเสธปัญหากลัวว่าหากหยุดคิดจะกลายเป็นไม่รับผิด จึงคงความกังวลไว้ตลอดวัน
วางใจในได้เสียและคำคนบทที่ 266–275 · 1 เรื่อง
  1. 274เตรียมรับความเปลี่ยนโดยไม่ซ้อมทุกข์ล่วงหน้ารู้ว่าได้เสียเปลี่ยนได้แล้วใจพยายามคิดภาพร้ายเพื่อไม่ให้ประมาท
เห็นความเปลี่ยนแปลงแล้วเบาลงบทที่ 276–285 · 1 เรื่อง
  1. 276ระลึกความแก่เพื่อดูแล ไม่ใช่เพื่อกลัวคิดถึงวัยที่เพิ่มแล้วกังวลกับภาพเสื่อมจนไม่อยากมองความจำเป็นจริง