ธรรมะจากหลวงตาน้อย · บทที่ 246
เริ่มสงบด้วยการรู้ลมหายใจหายใจข้างหน้าต่างโดยไม่ตามเรื่องไกล
มีจุดกลับใจเมื่อสายตาพาไปคิด
เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้น
มองต้นไม้ข้างหน้าต่างแล้วนึกถึงบ้านเก่า จากนั้นใจก็วิ่งไปกังวลเรื่องอนาคตจนลืมว่ากำลังยืนพัก
พิจารณาอย่างอ่อนโยน
สิ่งที่เห็นและเรื่องที่ใจต่อขึ้นต่างเป็นสิ่งรับรู้ได้ การฝึกไม่ใช่ห้ามความทรงจำ แต่เห็นว่าเมื่อไรใจออกจากสิ่งตรงหน้าไปแล้ว
นำไปใช้ในวันนี้
มองสีของใบไม้ รับรู้ลมแตะจมูก แล้วค่อยตัดสินว่าจะให้เวลากับความทรงจำต่อหรือกลับไปทำงาน การเลือกนี้ทำได้โดยไม่ต้องเกลียดความคิด
เริ่มเล็ก ๆ ได้ในวันนี้
ลองฝึกทีละข้อ
- ดูสีใบไม้หนึ่งจุด
- รู้ลมหายใจที่กำลังผ่าน
- เลือกอยู่ต่อหรือกลับงานอย่างรู้ตัว
หน้าต่างเดิมเป็นที่พักใจได้ เมื่อเรากลับมาเห็นสิ่งที่อยู่ตรงนี้