ธรรมะจากหลวงตาน้อย · บทที่ 247
เริ่มสงบด้วยการรู้ลมหายใจพักลมหายใจระหว่างสองหน้าที่
ไม่ขนความตึงจากงานหนึ่งไปสู่อีกงาน
เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้น
เพิ่งจบการคุยงานที่กดดัน แล้วต้องเดินไปดูแลคนในบ้านทันที น้ำเสียงแข็งจากเรื่องก่อนจึงติดไปด้วย
พิจารณาอย่างอ่อนโยน
รู้กายและใจระหว่างเปลี่ยนกิจช่วยให้เห็นสิ่งที่เรากำลังถือ ไม่ต้องรอให้มีเวลาว่างยาวจึงจะมีสติได้
นำไปใช้ในวันนี้
ก่อนเปิดประตูอีกห้อง หยุดรับรู้ลมสองสามครั้ง ตั้งชื่อในใจว่าตึงอยู่ แล้วเตือนตนว่าคนตรงหน้าไม่ได้เป็นต้นเหตุของงานเมื่อครู่
เริ่มเล็ก ๆ ได้ในวันนี้
ลองฝึกทีละข้อ
- หยุดตรงรอยต่อของกิจ
- รู้ความตึงโดยไม่ผลักไส
- เริ่มคำแรกด้วยน้ำเสียงปกติ
รอยต่อเล็ก ๆ เปิดโอกาสให้เราไม่ส่งต่อความหนักไปยังคนถัดไป