ธรรมะจากหลวงตาน้อย · บทที่ 270
พักกายให้ใจมีที่อาศัยความเมื่อยเป็นข้อมูล ไม่ใช่คู่ต่อสู้
ปรับการฝึกเมื่อกายต้องการดูแล
เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้น
ตั้งใจนั่งให้นานครบเวลา แต่กายเริ่มเจ็บจนใจมีแต่การต่อสู้ คุณลังเลว่าจะขยับเพราะกลัวขาดความอดทน
พิจารณาอย่างอ่อนโยน
การรู้เวทนาชวนเห็นสิ่งที่รู้สึก ไม่ได้สั่งให้ทนความเจ็บทุกชนิดโดยไม่ดูแล การรู้เหตุและปรับอิริยาบถอย่างมีสติก็รักษาการฝึกได้
นำไปใช้ในวันนี้
แยกความเมื่อยธรรมดาจากอาการที่ควรหยุด แล้วขยับช้า ๆ โดยรู้เจตนาและการเคลื่อนไหว หากเจ็บผิดปกติให้ดูแลหรือปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ
เริ่มเล็ก ๆ ได้ในวันนี้
ลองฝึกทีละข้อ
- รู้ตำแหน่งที่ไม่สบาย
- ปรับท่าโดยไม่รีบ
- ฝึกต่อในฐานที่ไม่เพิ่มการบาดเจ็บ
การดูแลกายเป็นเพื่อนร่วมทางของการฝึกจิต