ธรรมะจากหลวงตาน้อย · บทที่ 265
พักกายให้ใจมีที่อาศัยความเงียบระหว่างวันไม่ต้องมีผลงาน
คืนพื้นที่ที่ไม่ถูกใช้เพื่อคะแนน
เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้น
เมื่อมีเวลาว่างสิบนาที คุณรู้สึกผิดหากไม่ได้เรียนหรือทำอะไรเพิ่ม จนไม่มีช่วงไหนที่ได้หยุดอย่างแท้จริง
พิจารณาอย่างอ่อนโยน
การฝึกไม่เบียดเบียนรวมถึงการเห็นแรงกดดันที่เราสร้างแก่ตน ความว่างช่วงสั้นอาจเกื้อกูลกายใจโดยไม่ต้องแปลงเป็นความสำเร็จอีกชนิด
นำไปใช้ในวันนี้
เลือกเวลาหนึ่งที่ไม่ต้องสร้างผลผลิต นั่งมองแสงหรือรู้เสียงโดยไม่บันทึกคะแนน หากความรู้สึกผิดเกิดขึ้นก็รู้ว่ามี โดยไม่รีบหางานมาปิดมัน
เริ่มเล็ก ๆ ได้ในวันนี้
ลองฝึกทีละข้อ
- กำหนดเวลาว่างที่พอดี
- ยอมให้ความรู้สึกผิดปรากฏ
- อยู่กับกายจนจบช่วงพัก
ชีวิตมีพื้นที่สำหรับการอยู่ มิใช่เฉพาะการทำให้ได้มากขึ้น