ธรรมะจากหลวงตาน้อย · บทที่ 263
พักกายให้ใจมีที่อาศัยนั่งพักโดยไม่เปิดงานใหม่ในใจ
พักกายพร้อมวางภาระชั่วคราว
เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้น
นั่งลงเพราะเหนื่อย แต่ใจกลับจัดรายการงานเพิ่มจนช่วงพักกลายเป็นห้องประชุมที่ไม่มีเวลาปิด
พิจารณาอย่างอ่อนโยน
การรู้ใจทำให้เห็นว่ากายหยุดแล้วแต่ความคิดยังทำงาน เราเลือกพักเรื่องคิดได้ชั่วคราวโดยไม่จำเป็นต้องลืมหน้าที่
นำไปใช้ในวันนี้
จดงานที่กลัวลืมเพียงสั้น ๆ แล้วให้ช่วงพักนี้เป็นเวลารู้สัมผัสเก้าอี้และไหล่ หากคิดต่อให้กลับมารู้ว่างานถูกเก็บไว้แล้ว
เริ่มเล็ก ๆ ได้ในวันนี้
ลองฝึกทีละข้อ
- จดเรื่องจำเป็นหนึ่งครั้ง
- รู้แรงรองรับของที่นั่ง
- กลับงานเมื่อถึงเวลาพักที่ตั้งไว้
หน้าที่ไม่ได้หายไปเมื่อพัก แต่ผู้ทำหน้าที่ได้กลับมามีกำลัง