ธรรมะจากหลวงตาน้อย · บทที่ 243
เริ่มสงบด้วยการรู้ลมหายใจลมหายใจไม่ใช่งานที่ต้องทำให้สำเร็จ
ฝึกสติโดยไม่เปลี่ยนการหายใจเป็นข้อสอบ
เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้น
บางคนตั้งใจนั่งแล้วเผลอยืดลม เกร็งอก และตรวจตลอดว่าตนหายใจถูกหรือยัง จนยิ่งฝึกยิ่งเหนื่อย
พิจารณาอย่างอ่อนโยน
ฐานของการรู้ตัวคือความจริงที่ปรากฏ ลมสั้นก็รู้ว่าสั้น การสังเกตไม่ต้องบังคับกายให้ตรงกับภาพผู้ปฏิบัติที่เราสร้าง
นำไปใช้ในวันนี้
ลองเลิกนับชั่วคราว คลายไหล่ แล้วรับรู้สัมผัสลมเฉพาะจุดที่ชัด หากอึดอัดให้กลับมารู้เท้าหรือเสียงรอบตัวแทน
เริ่มเล็ก ๆ ได้ในวันนี้
ลองฝึกทีละข้อ
- สังเกตว่าเผลอเกร็งตรงไหน
- ปล่อยให้ลมเดินตามธรรมชาติ
- กลับมารู้สัมผัสที่สบาย
ความซื่อตรงต่อกายมีค่ากว่าลมหายใจที่ดูสมบูรณ์แบบ