พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 59

กลิ่นเก่ากลับมา ความทรงจำไม่ต้องพาใจไปทั้งหมด

รู้ว่ากลิ่นปลุกความทรงจำ แล้วประคองใจให้อยู่กับสิ่งที่เกิดในวันนี้ด้วย

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

กลิ่นอาหารจากบ้านข้าง ๆ อาจพาให้นึกถึงครัวเก่าและคนที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว ความคิดถึงเกิดขึ้นรวดเร็วจนเราเผลออยู่ในเรื่องเก่านาน บางครั้งความเศร้าจึงทำให้มื้อปัจจุบันเงียบหนัก ทั้งที่กลิ่นผ่านไปตั้งแต่ครู่แรก

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

พระสูตรชวนรู้สิ่งที่รับทางประสาทสัมผัสโดยไม่ปล่อยความติดใจพาไปทั้งหมด กลิ่น ความทรงจำ และความคิดถึงเป็นสิ่งที่ค่อย ๆ เกิดต่อกัน เราสามารถให้ความทรงจำมีพื้นที่ พร้อมรู้ว่ากายกำลังอยู่ในบ้านของวันนี้

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

ลองรับรู้กลิ่นหนึ่งครั้ง แล้วมองสิ่งจริงใกล้ตัวสามอย่าง ถ้าคิดถึงใคร อาจเก็บความอบอุ่นไว้ด้วยการทำอาหารเมนูนั้นหรือเล่าเรื่องดีสั้น ๆ แก่คนที่ยังอยู่ การกลับมาปัจจุบันเช่นนี้ไม่ได้เร่งให้ลืม แต่ช่วยให้ความรักจากอดีตมีทางออกเป็นการดูแลวันนี้

ความคิดถึงสามารถนั่งอยู่กับเราได้ โดยมีพื้นที่ให้ลมหายใจและชีวิตวันนี้อยู่ด้วย ใจจึงไม่ต้องเลือกว่าจะรักอดีตหรือดูแลปัจจุบันเพียงอย่างเดียว