พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 58

รสที่ชอบไม่ต้องกลายเป็นความต้องการไม่จบ

รับรสอาหารที่ชอบอย่างรู้ตัว แล้วเห็นจังหวะที่ความอร่อยเปลี่ยนเป็นความอยากเพิ่ม

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

เมื่อพบขนมที่ชอบ เราอาจกินชิ้นแรกอย่างมีความสุข แต่ชิ้นต่อไปกลับกินเร็วเพื่อให้ความสุขคงอยู่ พอหมดจึงคิดว่าต้องซื้อเพิ่ม ความอร่อยสั้น ๆ ถูกเปลี่ยนเป็นงานที่ใจต้องไล่ตาม และบางครั้งเราแทบไม่รู้รสของสิ่งที่กินจริง

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

การสำรวมการรับรู้ในพระสูตรครอบคลุมรสที่ลิ้นรู้ด้วย เราสังเกตได้ว่ารสหนึ่งเกิดขึ้นแล้วเปลี่ยนไป ส่วนความอยากให้เหมือนเดิมเป็นอีกเหตุการณ์หนึ่งในใจ การเห็นสองจังหวะนี้ชัดขึ้นช่วยให้ความพอเกิดจากความรู้ตัว

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

ลองกินชิ้นที่เลือกไว้โดยวางสิ่งอื่นลง รับรู้กลิ่น เนื้อสัมผัส และรสที่ค่อย ๆ จาง แล้วถามว่ากายยังต้องการอาหารหรือใจต้องการให้ความสุขกลับมา เราตัดสินใจเพิ่มได้ตามความเหมาะสม โดยไม่ต้องรีบตามความอยากทันทีหรือด่าตนเมื่อยังอยากอยู่

การชื่นชมรสเล็ก ๆ อย่างเต็มใจทำให้มื้อธรรมดามีคุณค่า และเปิดโอกาสให้หยุดเมื่อสิ่งที่ต้องการในมื้อนั้นได้รับการดูแลแล้ว