พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 60

มือสัมผัสของใหม่ ใจยังไม่ต้องเรียกว่าเป็นของเรา

สังเกตสัมผัสที่พอใจ ก่อนความรู้สึกจะกลายเป็นคำสั่งให้ต้องซื้อหรือครอบครอง

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

ในร้านเครื่องใช้ เราลองจับผ้าหรือเครื่องมือที่เนื้อสัมผัสดี ความพอใจอาจทำให้คิดทันทีว่าของนี้เหมาะกับเราและควรเป็นของเรา แม้ของที่บ้านยังใช้ได้ ความอยากซื้อจึงเกิดก่อนที่เราจะได้ทบทวนความจำเป็นหรือภาระที่ตามมา

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

พระสูตรกล่าวถึงการรู้สัมผัสทางกายด้วย เมื่อรู้ความนุ่มหรือความเรียบตรง ๆ เราอาจเห็นว่าความชอบนั้นยังไม่เท่ากับความจำเป็น การสำรวมช่วยให้ใจมีระยะก่อนผูกการรับรู้เข้ากับคำว่าของฉัน

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

ลองวางของกลับที่เดิมแล้วถอยหนึ่งก้าว ความพอใจยังรับรู้ได้แม้ไม่ได้ถืออยู่ จากนั้นค่อยถามว่ามันช่วยงานใด แทนของอะไร และเราพร้อมดูแลหรือไม่ หากจำเป็นจริงก็เลือกอย่างมีข้อมูล หากยังไม่ชัดให้เวลาความอยากคลายก่อนตัดสินใจ

การรับรู้สิ่งดีไม่บังคับให้เราเพิ่มสิ่งของทุกครั้ง ความพอใจที่ผ่านมือได้เปิดพื้นที่ให้การตัดสินใจที่เบาและรอบคอบขึ้น