คิดถึงคนที่จากไป: ให้ความรักมีที่อยู่

ความคิดถึงไม่ได้แปลว่าเรายังเดินต่อไม่ได้

หยิบของชิ้นเล็กของคนที่รักขึ้นมา แล้วความทรงจำไหลกลับมาโดยไม่ทันตั้งตัว

หลักธรรมที่นำมาประยุกต์

การพลัดพรากเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต การยอมรับไม่ได้ลบความรักที่เคยมี แนวพิจารณานี้สัมพันธ์กับอภิณหปัจจเวกขิตัพพฐานสูตร (อังคุตตรนิกาย 5.57) ประเด็นที่นำมาปรับใช้คือ ยอมรับความเปลี่ยนแปลงและรับผิดชอบต่อการกระทำของตน

ลองใช้กับชีวิตจริง

ระลึกถึงความดีหนึ่งอย่างของเขา แล้วทำความดีเล็ก ๆ ที่สอดคล้องกับสิ่งนั้นโดยไม่บังคับให้หายคิดถึง

ฝึกทีละก้าวในวันนี้

1. ตั้งชื่อความทรงจำที่กำลังมา
2. บอกความรู้สึกกับคนที่รับฟังได้
3. ทำสิ่งดีเล็ก ๆ เพื่อระลึกถึงเขา

เลือกเพียงข้อที่พอดีกับกำลังของวันนี้ แล้วกลับมาดูผลด้วยความอ่อนโยน หากเรื่องที่เผชิญหนักเกินรับไหว การขอความช่วยเหลือจากคนที่ไว้ใจเป็นการดูแลตนเองอย่างหนึ่ง

อ่านหลักธรรมต้นทางฉบับภาษาไทย: อภิณหปัจจเวกขิตัพพฐานสูตร (อังคุตตรนิกาย 5.57) · บทความนี้เป็นการประยุกต์หลักธรรม ไม่ใช่คำเทศน์ถอดเทปหรือคำตรัสอ้างตรง