พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 89

ช่วยเพื่อนร่วมงาน โดยไม่ทำแทนจนหมดตัว

ช่วยงานร่วมกันโดยเห็นขอบเขตและความรับผิดชอบของแต่ละคน เพื่อไม่ให้ความเอื้อเฟื้อกลายเป็นภาระสะสม

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

เพื่อนร่วมงานขอให้ช่วยแก้เรื่องด่วนหลายครั้ง เราอาจรับทั้งหมดจนงานตนค้างและเริ่มไม่พอใจเขา แต่ยังไม่บอกขอบเขตเพราะกลัวดูไม่มีน้ำใจ ความช่วยเหลือจึงเกิดพร้อมบัญชีความเหนื่อยที่อีกฝ่ายไม่เคยรู้

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

เสทกสูตรกล่าวถึงการรักษาตนด้วยสติและรักษาผู้อื่นด้วยความไม่เบียดเบียน เราประยุกต์ด้วยการเห็นทั้งกำลังของผู้ช่วยและหน้าที่ของคนขอ การชัดเรื่องขอบเขตช่วยให้ความเอื้อเฟื้อมีผลต่อการทำงานจริงและไม่แฝงการกล่าวโทษภายหลัง

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

ถามว่าจุดใดติดและช่วยเฉพาะขั้นที่เขายังทำไม่ได้ โดยให้เขารับส่วนที่ทำต่อเองได้ หากเวลาของเราจำกัดให้บอกก่อนเริ่ม พร้อมตกลงลำดับงานกับผู้เกี่ยวข้อง การร่วมทำที่มีขอบเขตช่วยเพิ่มทักษะและความไว้วางใจมากกว่าการรับแทนทุกครั้ง

เมตตาในที่ทำงานมีรูปเป็นการร่วมแก้เหตุอย่างชัดเจน เราให้ประโยชน์ได้พร้อมรักษาความรับผิดชอบของตนและพื้นที่เรียนรู้ของอีกคน