พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 88

ก่อนดูแลคนป่วย ให้รู้ความล้าของผู้ดูแล

เห็นความล้าของผู้ดูแลเป็นข้อมูลที่ต้องจัดการ เพื่อให้ความเอาใจใส่ต่อผู้ป่วยดำเนินต่ออย่างเหมาะสม

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

เมื่อดูแลคนป่วย เราอาจนับแต่สิ่งที่เขาต้องการและละเลยมื้ออาหารหรือการพักของตน จนความล้าทำให้จำเรื่องจำเป็นผิดและพูดหงุดหงิด ใจกลับกล่าวโทษว่าทำไมยังเหนื่อยทั้งที่คนป่วยทุกข์กว่า ภาระจึงหนักขึ้นโดยไม่มีแผนช่วยเหลือ

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

เสทกสูตรชวนรักษาตนและผู้อื่นอย่างสัมพันธ์กัน การมีสติรู้กำลังของผู้ดูแลจึงเป็นส่วนของการเอื้อเฟื้อต่อผู้ป่วย เราพิจารณาความล้าตามจริงเพื่อจัดเหตุให้การดูแลไม่พึ่งความฝืนของคนเดียวจนเกินไป

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

ลองเขียนหน้าที่ที่ต้องทำและช่วงที่ต้องมีคนอยู่ แล้วขอแบ่งงานกับคนที่ช่วยได้ตามจริง หากต้องใช้ข้อมูลเฉพาะ ให้ถามผู้รับผิดชอบการรักษาโดยตรง ส่วนอาหารและเวลาพักของผู้ดูแลควรมีที่ในแผนเช่นเดียวกับงานอื่น การขอแรงช่วยเป็นการจัดเหตุให้ความใส่ใจมีความต่อเนื่อง

ความรับผิดชอบที่ดีมองเห็นคนทุกคนในวงของการดูแล เมื่อความล้าได้รับการจัดการ ความเอ็นดูย่อมมีแรงพอจะกลับมาในวันถัดไป