พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 63

ความเงียบที่ได้ยิน ไม่ได้แปลว่าไม่มีใครใส่ใจ

ให้ความเงียบเป็นช่วงของการรับรู้ ก่อนแปลว่าเราไม่มีความสำคัญต่อใคร

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

เมื่อกลับถึงบ้านและยังไม่มีข้อความจากคนที่รอ เราอาจนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบแล้วคิดว่าไม่มีใครนึกถึง ความเงียบรอบตัวเป็นข้อมูลหนึ่งอย่าง แต่ใจอาจนำไปขยายเป็นข้อสรุปเรื่องคุณค่าของตนโดยยังไม่รู้วันของอีกฝ่าย

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

การสำรวมการรับรู้ชวนให้รู้สิ่งที่เกิดจริง พร้อมเห็นความหมายที่ใจเติม เราได้ยินเสียงรอบบ้านน้อยลง และรู้ว่าความเหงาเกิดขึ้นในใจ ขณะเดียวกันข้อสรุปว่าไม่มีใครใส่ใจยังเป็นความคิดที่ต้องมีข้อมูลอื่นประกอบ

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

ลองอยู่กับเสียงเล็กที่ยังมี เช่น ลมหรือเสียงกายเคลื่อนไหว แล้วดูแลมื้ออาหารหรือพื้นที่พักของตน หากอยากติดต่อใคร เราส่งข้อความธรรมดาได้โดยไม่เริ่มจากการกล่าวโทษ การพักในความเงียบจึงเป็นพื้นที่ดูแลตนและสื่อสารตามความต้องการจริง

ความเงียบอาจเป็นเพียงช่วงที่ชีวิตกำลังพัก เราให้ใจได้รับการดูแลในช่วงนั้นได้ และค่อยฟังข้อมูลจริงเมื่อความสัมพันธ์กลับมาสื่อสารกัน