พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 62

ภาพสวยผ่านตาได้ โดยไม่ต้องรีบครอบครอง

ชื่นชมภาพที่พบโดยให้ความงามผ่านตาได้ แม้ไม่ได้เก็บเป็นรูปหรือสิ่งของ

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

ขณะเดินเลียบสวน เราเห็นนกหรือแสงสวยที่เกิดเพียงชั่วครู่ มืออาจรีบคว้าโทรศัพท์จนความตื่นเต้นเปลี่ยนเป็นความกังวลว่าจะถ่ายไม่ทัน พอภาพหายไปกลับรู้สึกเสียดาย ทั้งที่เราได้พบความงามนั้นแล้วจริง ๆ

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

พระสูตรชวนรู้รูปที่ปรากฏแก่ตาอย่างไม่ติดพัน การเห็นภาพสวยสามารถจบลงด้วยความชื่นชม ไม่จำเป็นต้องต่อเป็นความต้องการเก็บไว้เสมอ การสังเกตแรงอยากครอบครองช่วยให้เราได้อยู่กับสิ่งที่เห็นนานพอจะรับรู้มัน

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

ลองเลือกครั้งหนึ่งที่มองด้วยตาก่อนยกกล้อง รับรู้สี การเคลื่อนไหว และแสงที่เปลี่ยน หากยังอยากถ่ายก็ค่อยถ่ายเมื่อเหมาะสม แต่ให้การพบมีคุณค่าในตัวเอง การเล่าถึงความงามสั้น ๆ หรือเพียงจำความรู้สึกดีไว้ก็เป็นการรับประสบการณ์อย่างเต็มใจได้

บางสิ่งมาให้เราเห็นแล้วจากไป การให้มันผ่านอย่างรู้คุณค่าช่วยให้วันธรรมดามีความอิ่มใจ โดยไม่เพิ่มภาระให้ต้องเก็บทุกช่วงเวลา