พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 54
ไม่ให้คำชมคำติพาใจไกล
ฟังคำคนได้ แต่ไม่ต้องยกหัวใจทั้งหมดให้คำคนนั้น
บทความนี้สรุปหลักธรรมและประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน ไม่ใช่คำแปลหรือพุทธพจน์แบบคำต่อคำ
ข้อคิดจากพระสูตร
ธรรมบทกล่าวว่าไม่มีคนที่ถูกติหรือชมอย่างเดียว การระลึกเช่นนี้ช่วยให้รับฟังอย่างมีสติ คำชมไม่ต้องทำให้หลง และคำติไม่ต้องทำให้สิ้นคุณค่า
ธรรมบทชวนฝึกการกระทำและคำพูดเมื่อใจถูกกระทบ เราไม่จำเป็นต้องปฏิเสธความโกรธ แต่ควรระวังไม่ให้มันขยายเป็นคำหรือการกระทำที่แก้ยาก
เมื่อเรื่องนี้เกิดในชีวิตประจำวัน
โพสต์งานแล้วมีทั้งคำชมและคำคัดค้าน ลองดูเนื้อหาที่ใช้ปรับปรุงได้ แล้วกลับไปยังเหตุผลที่เริ่มทำงานนั้น
หลังเหตุการณ์ผ่านไป ให้ทบทวนสิ่งที่เรียนรู้แล้วพักใจ การวางเรื่องลงชั่วคราวเปิดทางให้กลับมาแก้ปัญหาอย่างรอบคอบในเวลาที่เหมาะสม
ลองฝึกวันนี้
เลือกหนึ่งคำติที่มีข้อมูล และหนึ่งคำชมที่ควรขอบคุณ
ชวนถามใจ: ฉันมอบอำนาจกำหนดคุณค่าตนให้ความเห็นใครอยู่