พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 200

วางความเชื่อที่ทำให้เราเบียดเบียนคนอื่น

ทบทวนความเชื่อที่อนุญาตให้ดูหมิ่นหรือทำร้ายคน แล้วเลือกเหตุที่ลดการเบียดเบียนจริง

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

เชื่อว่าคนที่ทำผิดสมควรถูกประจานทุกทาง เราจึงร่วมพูดแรงและตัดสินจากข่าวสั้น เมื่อเห็นผลเสียเกินเรื่องก็ยังยืนยันว่าทำเพื่อความถูก ความเชื่ออาจช่วยปกป้องความรุนแรงของตน แทนเปิดให้ตรวจว่ามีความยุติธรรมหรือไม่

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

เกสปุตตสูตรชวนพิจารณาธรรมที่มีโทษและนำไปสู่การเบียดเบียน รวมถึงเหตุจากโลภะ โทสะ และโมหะ การประยุกต์คือไม่ถือความถูกใจของความเชื่อเป็นสิทธิทำทุกอย่าง ต้องตรวจข้อมูล กระบวนการ และผลแก่ชีวิตที่เกี่ยวข้องด้วย

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

แยกการรับผิดตามเหตุจากการดูหมิ่นที่เพิ่มเอง ใช้ขั้นตอนที่เหมาะกับความผิดและหลักฐาน หากตนเคยเผยข้อมูลไม่จริงให้แก้ไขตรง การวางความเชื่อหนึ่งส่วนไม่ได้ทำให้ความผิดกลายเป็นถูก แต่ให้การตอบมีขอบเขตและไม่ใช้คนเป็นที่ระบายอารมณ์ของกลุ่ม

ความเห็นควรได้รับการตรวจจากผล เมื่อกล้าละส่วนที่เพิ่มการเบียดเบียน ใจมีทางรักษาความถูกต้องโดยไม่ต้องพ่วงความดูหมิ่นเป็นเครื่องมือ