พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 19

กลับมาหากายเมื่อใจวิ่งไกล

กายที่กำลังนั่ง ยืน เดิน เป็นหลักให้ใจกลับมาปัจจุบัน

ข้อคิดจากพระสูตร

พระสูตรให้รู้กายในอิริยาบถต่าง ๆ การกลับมารู้เท้าที่แตะพื้นหรือมือที่กำลังทำงาน เป็นวิธีเรียบง่ายในการลดการหลงไปกับเรื่องที่ยังไม่เกิด

การมีสติไม่ต้องรอห้องเงียบหรือเวลาว่างยาว ๆ การเดินเข้าประตู การรอข้อความ หรือการล้างถ้วย ก็เป็นจังหวะให้รู้กายและใจได้ เมื่อเผลอคิดก็เพียงรู้ว่าเผลอแล้วกลับมา ไม่มีคะแนนให้สอบผ่าน

เมื่อเรื่องนี้เกิดในชีวิตประจำวัน

ถ้ากังวลก่อนประชุม ให้รู้สึกถึงฝ่าเท้าและน้ำหนักตัวบนเก้าอี้ ความกังวลไม่จำเป็นต้องหายหมด จึงจะพูดอย่างชัดเจนได้

ถ้าเห็นอารมณ์แต่ยังจัดการไม่ได้ ให้เริ่มจากไม่กล่าวโทษตน การรู้ทันหนึ่งครั้งอาจเปลี่ยนคำพูดหนึ่งคำ และคำหนึ่งคำนั้นอาจเปลี่ยนทั้งบทสนทนา