พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 18

รู้ว่าใจฟุ้ง โดยไม่ดุใจ

การเห็นว่าฟุ้งซ่านเป็นการเริ่มมีสติ ไม่ใช่ความล้มเหลว

ข้อคิดจากพระสูตร

การพิจารณาจิตในพระสูตรรวมถึงการรู้เมื่อจิตมีราคะ โทสะ หรือความฟุ้งซ่าน จุดสำคัญคือรู้สภาพที่เกิดขึ้น ไม่ต้องสร้างภาพว่าตนสงบอยู่ตลอด

การมีสติไม่ต้องรอห้องเงียบหรือเวลาว่างยาว ๆ การเดินเข้าประตู การรอข้อความ หรือการล้างถ้วย ก็เป็นจังหวะให้รู้กายและใจได้ เมื่อเผลอคิดก็เพียงรู้ว่าเผลอแล้วกลับมา ไม่มีคะแนนให้สอบผ่าน

เมื่อเรื่องนี้เกิดในชีวิตประจำวัน

ระหว่างทำงาน ใจอาจวิ่งไปเรื่องค่าใช้จ่ายหรือเรื่องเก่า เราไม่ต้องตำหนิว่าเป็นคนไม่มีสมาธิ เพียงรู้ว่าใจไปแล้ว และกลับสู่งานหนึ่งอย่างตรงหน้า

ถ้าเห็นอารมณ์แต่ยังจัดการไม่ได้ ให้เริ่มจากไม่กล่าวโทษตน การรู้ทันหนึ่งครั้งอาจเปลี่ยนคำพูดหนึ่งคำ และคำหนึ่งคำนั้นอาจเปลี่ยนทั้งบทสนทนา