พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 182

ไม่รับคำเสียดสีมาเป็นภาษาที่ใช้กับตน

ไม่ยืมคำเสียดสีของผู้อื่นมาใช้ลงโทษตน และแยกบทเรียนจริงจากการดูหมิ่น

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

ถูกพูดว่าไม่มีวันทำได้ดีจนกลับมาท่องประโยคนั้นกับตนทุกครั้งที่เริ่มงาน แม้ผู้พูดไม่อยู่แล้ว ใจยังใช้ภาษาเดิมเป็นเสียงประจำ ความเจ็บจากครั้งก่อนจึงตามเข้ากิจกรรมใหม่และลดโอกาสลองตามกำลัง

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

กกจูปมสูตรชวนไม่ปล่อยคำกระทบพาใจไปสู่คำชั่วและการมุ่งร้าย การประยุกต์กับคำในใจคือไม่รักษาความเสียดสีไว้เป็นความจริง เราตรวจพฤติกรรมที่ควรแก้ได้โดยไม่ต้องใช้คำเหยียดเป็นครู หรือกล่าวว่าตนต้องรับทุกคำเพราะถูกพูดแล้ว

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

จดประโยคที่ตามหลอกหลอนแล้วแยกข้อมูลเฉพาะที่อาจมี เช่น งานส่วนที่ยังต้องฝึก เปลี่ยนคำในใจเป็นข้อเรียนรู้ที่ทำได้ หากการติดต่อยังมีคำดูหมิ่นให้ตั้งขอบเขตหรือขอผู้ช่วยที่เหมาะ เรารักษาการเรียนรู้และความปลอดภัยได้พร้อมกัน

บทเรียนไม่ต้องพูดด้วยคำหยาบ เมื่อไม่ยืมความเสียดสีมาอยู่ในใจ เรามีทางรับผิดชอบสิ่งที่ต้องฝึกและเริ่มงานใหม่โดยไม่ถูกตัดสินล่วงหน้า