ร่วมแรงซ่อมท่าน้ำ: หน้าที่เล็กที่เชื่อมคน

งานส่วนรวมเดินหน้าเมื่อแต่ละคนรับส่วนที่ตนทำได้และไม่ดูแคลนงานเล็ก

ท่าน้ำที่ใช้ร่วมกันต้องอาศัยคนดูไม้ เชือก ทางเดิน และความปลอดภัยคนละด้าน สิ่งธรรมดาที่เห็นอยู่ทุกวันอาจเป็นครูได้ เมื่อเราหยุดพอที่จะมองโดยไม่รีบตั้งชื่อหรือเรียกร้องให้เป็นอย่างใจ

ความสามัคคีไม่ใช่การคิดเหมือนกันทั้งหมด แต่คือร่วมรับผิดชอบต่อสิ่งที่จำเป็น การฝึกจึงไม่ได้อยู่ไกลจากชีวิต แต่เริ่มตรงขณะที่เรารู้ว่าใจกำลังผลัก ดึง หรือเผลอตามสิ่งใด แล้วเลือกตอบอย่างมีสติ

นำไปฝึกในวันนี้

1. เลือกงานตามกำลังและความชำนาญ
2. บอกข้อจำกัดตรงไปตรงมา
3. ขอบคุณงานที่มองไม่เด่นแต่ขาดไม่ได้

ไม่ต้องทำให้ครบพร้อมกัน เลือกเพียงข้อเดียวแล้วทำด้วยความรู้ตัว ความสม่ำเสมอที่อ่อนโยนมีประโยชน์กว่าความตั้งใจแรงเพียงชั่วครู่ เพราะช่วยให้ธรรมะค่อย ๆ อยู่ในคำพูด งาน และความสัมพันธ์จริง

เมื่อทุกมือทำส่วนของตน ทางลงสู่สายน้ำก็มั่นคงขึ้น เมื่อเห็นดังนี้ เราจะไม่ใช้ธรรมะเพื่อหนีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ แต่ใช้สติและปัญญาทำหน้าที่โดยไม่เพิ่มความทุกข์ให้ตนหรือผู้อื่น

บทความนี้เป็นข้อพิจารณาที่คณะผู้จัดทำเรียบเรียงเพื่อการอ่านและฝึกในชีวิตประจำวัน ไม่ใช่คำเทศน์ถอดเทปหรือคำกล่าวของหลวงตาน้อยโดยตรง