พระเทพวชิรคุณ

ทางดินหลังวัดไม่ได้เรียบเหมือนถนนในเมือง มีหลุม มีรอยเกวียน มีดินชื้นหลังฝน และมีหญ้าขึ้นอยู่ตามขอบทาง ผู้ที่เดินเร็วเกินไปมักสะดุดง่าย แต่ผู้ที่เดินช้าพอจะเห็นพื้น ย่อมรู้ว่าควรวางเท้าตรงไหน ใจก็เช่นกัน หากรีบเดินตามความคิด ย่อมสะดุดอารมณ์ของตนเองอยู่เสมอ

ความสันโดษไม่ได้แปลว่าหนีโลกด้วยความเกลียดโลก แต่คือการรู้จักลดเสียงที่ไม่จำเป็น เมื่อเสียงภายนอกเบาลง เราจึงเริ่มได้ยินเสียงภายใน เห็นความอยาก เห็นความกลัว เห็นความน้อยใจ และเห็นความยึดมั่นที่ซ่อนอยู่ ทางดินบ้านนอกจึงเป็นครูอย่างหนึ่ง เพราะมันบังคับให้เราเดินอย่างมีสติ

หลวงตาน้อยมักชี้ให้เห็นว่า ใจที่ต้องการพิสูจน์ตนตลอดเวลาย่อมเหนื่อยง่าย แต่ใจที่ยอมเดินช้า ยอมรู้ตัว และยอมวางบางเรื่องลง ย่อมมีพื้นที่สำหรับความสงบ ไม่ต้องรีบให้ใครเห็น ไม่ต้องรีบให้ใครเข้าใจ เพียงทำเหตุที่ควรทำให้ตรง แล้วปล่อยผลให้เป็นไปตามธรรม

เมื่อเดินผ่านทางดินหลังวัด จึงควรถามตนเองเบาๆ ว่า วันนี้ใจเราวิ่งไปไกลเกินจำเป็นหรือไม่ ถ้าไกลไป ก็กลับมาที่เท้ากำลังแตะดิน กลับมาที่ลมหายใจกำลังเข้าออก และกลับมาที่ความจริงง่ายๆ ว่า ความสงบไม่จำเป็นต้องเดินทางไกล หากใจยอมหยุดเร่งอยู่ตรงนี้