เรือจอดหลังตะวันลับ: พอแก่วันนี้

งานไม่มีวันหมดทั้งหมด การรู้จุดพอทำให้เราเก็บแรงสำหรับหน้าที่ระยะยาว

หลังแสงลด เรือกลับเข้าฝั่ง แม้สายน้ำยังไหลและปลายทางยังมีอีกมาก สิ่งธรรมดาที่เห็นอยู่ทุกวันอาจเป็นครูได้ เมื่อเราหยุดพอที่จะมองโดยไม่รีบตั้งชื่อหรือเรียกร้องให้เป็นอย่างใจ

ความรับผิดชอบรวมถึงการหยุดในเวลาที่เหมาะ ไม่ใช่ทำจนขาดสติ การฝึกจึงไม่ได้อยู่ไกลจากชีวิต แต่เริ่มตรงขณะที่เรารู้ว่าใจกำลังผลัก ดึง หรือเผลอตามสิ่งใด แล้วเลือกตอบอย่างมีสติ

นำไปฝึกในวันนี้

1. กำหนดเวลาจบงานล่วงหน้า
2. จดสิ่งค้างแทนการพกไว้ในหัว
3. กล่าวกับตนว่าวันนี้ทำเต็มกำลังแล้ว

ไม่ต้องทำให้ครบพร้อมกัน เลือกเพียงข้อเดียวแล้วทำด้วยความรู้ตัว ความสม่ำเสมอที่อ่อนโยนมีประโยชน์กว่าความตั้งใจแรงเพียงชั่วครู่ เพราะช่วยให้ธรรมะค่อย ๆ อยู่ในคำพูด งาน และความสัมพันธ์จริง

เรือที่จอดเป็น ย่อมพร้อมออกจากฝั่งเมื่อวันใหม่มาถึง เมื่อเห็นดังนี้ เราจะไม่ใช้ธรรมะเพื่อหนีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ แต่ใช้สติและปัญญาทำหน้าที่โดยไม่เพิ่มความทุกข์ให้ตนหรือผู้อื่น

บทความนี้เป็นข้อพิจารณาที่คณะผู้จัดทำเรียบเรียงเพื่อการอ่านและฝึกในชีวิตประจำวัน ไม่ใช่คำเทศน์ถอดเทปหรือคำกล่าวของหลวงตาน้อยโดยตรง