ใบบัวรับฝน: สัมผัสแล้วผ่าน

หยดฝนแตะใบบัว รวมตัว แล้วไหลจากไป เหมือนคำชมและคำตำหนิที่ผ่านใจ

บึงหลังฝนมีเสียงหยดน้ำต่อเนื่อง แต่ไม่มีหยดใดอยู่ที่เดิม สิ่งธรรมดาที่เห็นอยู่ทุกวันอาจเป็นครูได้ เมื่อเราหยุดพอที่จะมองโดยไม่รีบตั้งชื่อหรือเรียกร้องให้เป็นอย่างใจ

การไม่ยึดไม่ได้ทำให้ชา แต่ทำให้รับรู้เต็มที่โดยไม่เก็บทุกอย่างเป็นตัวตน การฝึกจึงไม่ได้อยู่ไกลจากชีวิต แต่เริ่มตรงขณะที่เรารู้ว่าใจกำลังผลัก ดึง หรือเผลอตามสิ่งใด แล้วเลือกตอบอย่างมีสติ

นำไปฝึกในวันนี้

1. เมื่อได้คำชมให้รับรู้ความยินดี
2. เมื่อถูกตำหนิให้แยกส่วนจริงมาพิจารณา
3. วางส่วนเกินที่ไม่เป็นประโยชน์

ไม่ต้องทำให้ครบพร้อมกัน เลือกเพียงข้อเดียวแล้วทำด้วยความรู้ตัว ความสม่ำเสมอที่อ่อนโยนมีประโยชน์กว่าความตั้งใจแรงเพียงชั่วครู่ เพราะช่วยให้ธรรมะค่อย ๆ อยู่ในคำพูด งาน และความสัมพันธ์จริง

ใจที่ไม่เก็บทุกหยด ยังคงสดและรับฝนครั้งใหม่ได้ เมื่อเห็นดังนี้ เราจะไม่ใช้ธรรมะเพื่อหนีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ แต่ใช้สติและปัญญาทำหน้าที่โดยไม่เพิ่มความทุกข์ให้ตนหรือผู้อื่น

บทความนี้เป็นข้อพิจารณาที่คณะผู้จัดทำเรียบเรียงเพื่อการอ่านและฝึกในชีวิตประจำวัน ไม่ใช่คำเทศน์ถอดเทปหรือคำกล่าวของหลวงตาน้อยโดยตรง