ลานวัดหลังผู้คนกลับ: อยู่กับความว่างโดยไม่เหงา

เมื่อเสียงผู้คนสงบ ความเหงาอาจปรากฏ แต่เราเรียนรู้จะรับรู้โดยไม่รีบกลบ

ลานกว้างหลังงานเสร็จเหลือเพียงใบไม้ เงาแดด และสิ่งที่ต้องเก็บให้เรียบร้อย สิ่งธรรมดาที่เห็นอยู่ทุกวันอาจเป็นครูได้ เมื่อเราหยุดพอที่จะมองโดยไม่รีบตั้งชื่อหรือเรียกร้องให้เป็นอย่างใจ

ความสันโดษที่มีสติทำให้เราเป็นเพื่อนกับตนเองและยังพร้อมกลับไปดูแลผู้อื่น การฝึกจึงไม่ได้อยู่ไกลจากชีวิต แต่เริ่มตรงขณะที่เรารู้ว่าใจกำลังผลัก ดึง หรือเผลอตามสิ่งใด แล้วเลือกตอบอย่างมีสติ

นำไปฝึกในวันนี้

1. สังเกตความเหงาในกายโดยไม่ตัดสิน
2. ทำงานเล็กตรงหน้าอย่างเต็มใจ
3. ติดต่อคนที่ควรดูแลด้วยเจตนาดี ไม่ใช่เพียงหนีความว่าง

ไม่ต้องทำให้ครบพร้อมกัน เลือกเพียงข้อเดียวแล้วทำด้วยความรู้ตัว ความสม่ำเสมอที่อ่อนโยนมีประโยชน์กว่าความตั้งใจแรงเพียงชั่วครู่ เพราะช่วยให้ธรรมะค่อย ๆ อยู่ในคำพูด งาน และความสัมพันธ์จริง

ผู้ไม่กลัวความว่างย่อมอยู่กับผู้คนได้โดยไม่เรียกร้องเกินควร เมื่อเห็นดังนี้ เราจะไม่ใช้ธรรมะเพื่อหนีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ แต่ใช้สติและปัญญาทำหน้าที่โดยไม่เพิ่มความทุกข์ให้ตนหรือผู้อื่น

บทความนี้เป็นข้อพิจารณาที่คณะผู้จัดทำเรียบเรียงเพื่อการอ่านและฝึกในชีวิตประจำวัน ไม่ใช่คำเทศน์ถอดเทปหรือคำกล่าวของหลวงตาน้อยโดยตรง