ประตูวัดยามเช้า: เข้าออกด้วยใจที่รู้ตัว

ทุกการเปลี่ยนสถานที่เป็นโอกาสสั้น ๆ ที่จะวางเรื่องเก่าและตั้งใจต่อเรื่องใหม่

เมื่อก้าวผ่านประตู เราทิ้งถนนไว้เบื้องหลังและเข้าสู่พื้นที่ซึ่งมีจังหวะต่างออกไป สิ่งธรรมดาที่เห็นอยู่ทุกวันอาจเป็นครูได้ เมื่อเราหยุดพอที่จะมองโดยไม่รีบตั้งชื่อหรือเรียกร้องให้เป็นอย่างใจ

หากสร้างประตูทางใจ เราจะไม่พกอารมณ์จากงานหนึ่งไปทำร้ายอีกงานหนึ่ง การฝึกจึงไม่ได้อยู่ไกลจากชีวิต แต่เริ่มตรงขณะที่เรารู้ว่าใจกำลังผลัก ดึง หรือเผลอตามสิ่งใด แล้วเลือกตอบอย่างมีสติ

นำไปฝึกในวันนี้

1. หยุดหนึ่งลมหายใจก่อนเข้าบ้านหรือเริ่มประชุม
2. รู้ว่าอารมณ์ใดกำลังติดตามมา
3. ตั้งเจตนาว่าจะทำหน้าที่ใหม่อย่างไร

ไม่ต้องทำให้ครบพร้อมกัน เลือกเพียงข้อเดียวแล้วทำด้วยความรู้ตัว ความสม่ำเสมอที่อ่อนโยนมีประโยชน์กว่าความตั้งใจแรงเพียงชั่วครู่ เพราะช่วยให้ธรรมะค่อย ๆ อยู่ในคำพูด งาน และความสัมพันธ์จริง

ประตูภายนอกเปิดด้วยมือ ประตูภายในเปิดด้วยสติ เมื่อเห็นดังนี้ เราจะไม่ใช้ธรรมะเพื่อหนีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ แต่ใช้สติและปัญญาทำหน้าที่โดยไม่เพิ่มความทุกข์ให้ตนหรือผู้อื่น

บทความนี้เป็นข้อพิจารณาที่คณะผู้จัดทำเรียบเรียงเพื่อการอ่านและฝึกในชีวิตประจำวัน ไม่ใช่คำเทศน์ถอดเทปหรือคำกล่าวของหลวงตาน้อยโดยตรง