พระเทพวชิรคุณ

ทางเลียบแม่น้ำมีทั้งช่วงเรียบ ช่วงขรุขระ และช่วงที่ต้องหลบกิ่งไม้ ผู้เดินที่เอาแต่มองปลายทางอาจสะดุดสิ่งใกล้เท้า ชีวิตก็คล้ายกัน เรารีบไปหาความสำเร็จจนไม่ทันเห็นว่าใจในแต่ละก้าวกำลังเหนื่อย โกรธ หรือหลงไปเพียงใด

การเดินช้าไม่ใช่การปฏิเสธความก้าวหน้า แต่เป็นการให้สติมีเวลาตามทัน รู้เท้าที่สัมผัสพื้น รู้กายที่เคลื่อนไหว และรู้ความคิดที่เกิดขึ้น เมื่อเห็นความรีบโดยไม่รีบแก้ เราจะพบว่าความรีบส่วนหนึ่งเกิดจากความกลัวว่าจะไม่ทันผู้อื่น

สายน้ำโขงไม่เปรียบเทียบความเร็วของตนกับลำห้วยสายอื่น มันไหลตามภูมิประเทศและเหตุปัจจัย เราก็มีจังหวะชีวิตที่ต่างกัน การทำหน้าที่เต็มกำลังสำคัญกว่าการเร่งให้เหมือนคนอื่น เพราะความเร็วที่ขาดสติอาจพาเราไกลจากสิ่งที่ตั้งใจรักษา

ในวันทำงาน ลองเลือกกิจกรรมธรรมดาหนึ่งอย่างเป็นการฝึก เช่น เดินไปหยิบน้ำ ล้างภาชนะ หรือเปิดประตู ทำช้าลงเพียงเล็กน้อยและรู้กายตลอดการกระทำนั้น ช่วงสั้นๆ เช่นนี้ช่วยตัดกระแสความคิดและคืนใจสู่ปัจจุบันได้โดยไม่ต้องรอเวลาว่างยาวนาน

เมื่อเดินทันใจตน เราจะรู้ว่าเมื่อใดควรเร่ง เมื่อใดควรพัก และเมื่อใดควรหยุด ความสงบไม่ทำให้ชีวิตช้าจนเสียหน้าที่ กลับทำให้ทุกก้าวมีทิศทางและลดการย้อนกลับมาแก้สิ่งที่ทำด้วยความเผลอ ทางยังยาวได้ แต่ใจไม่ต้องวิ่งล่วงหน้าไปจนลืมชีวิตที่กำลังเกิดอยู่ใต้ฝ่าเท้า