พระเทพวชิรคุณ

เมื่อลมหนาวพัดผ่านทุ่งอีสาน คนเรารู้จักหาเสื้อผ้าและก่อไฟเพื่อรักษาความอบอุ่นของกาย แต่เมื่อใจหนาวเพราะความผิดหวัง ความห่างเหิน หรือคำพูดกระทบกระเทือน เรามักออกไปเรียกร้องความอบอุ่นจากผู้อื่น โดยลืมดูแลไฟแห่งสติภายในตน

สติให้ความอบอุ่นเพราะทำให้เราไม่ทอดทิ้งตัวเองในยามทุกข์ รู้ว่าเจ็บก็ยอมรับว่าเจ็บ รู้ว่าเหงาก็ไม่ต้องเสแสร้งว่าเข้มแข็ง การเห็นอารมณ์อย่างตรงไปตรงมาโดยไม่ตำหนิตน คือจุดเริ่มของความเมตตาที่แท้

เมื่อใจมีเมตตาต่อตนแล้ว จึงค่อยแผ่ความเข้าใจไปสู่ผู้อื่น บางคนพูดแข็งเพราะเขาก็กำลังหนาวในแบบของเขา การเข้าใจเช่นนี้มิได้หมายถึงยอมให้ทำร้าย แต่ช่วยให้เราวางขอบเขตโดยไม่ต้องเติมความเกลียดเข้าไปอีก

ในวันที่ใจเย็นชา ลองทำความดีเล็กๆ ที่ไม่ต้องมีใครเห็น ช่วยงานหนึ่งอย่าง กล่าวคำสุภาพหนึ่งคำ หรือแบ่งปันสิ่งที่พอมี การกระทำที่มีเจตนาดีช่วยให้ใจเคลื่อนออกจากการหมกมุ่นในตน และเตือนว่าเรายังสามารถเป็นเหตุของความอบอุ่นในโลกได้

ลมหนาวมาแล้วก็ผ่าน ฤดูกาลของใจก็ไม่คงที่เช่นกัน หากรักษาสติ ศีล และเมตตาไว้ เราจะไม่รีบตัดสินชีวิตจากวันที่เหน็บหนาวเพียงวันเดียว ความสงบมิใช่การไม่รู้สึก แต่เป็นการอยู่กับความรู้สึกอย่างมีที่พึ่งภายใน จนลมเปลี่ยนทิศและใจกลับอ่อนโยนอีกครั้ง