พระเทพวชิรคุณ

ในป่าเงียบ เราจะได้ยินเสียงที่เคยมองข้าม เสียงใบไม้ เสียงนก และเสียงลมหายใจของตน ความเงียบไม่ได้สร้างสิ่งใหม่ขึ้นมา เพียงเปิดเผยสิ่งที่มีอยู่แล้วแต่ถูกเสียงอื่นกลบไว้ ใจก็เช่นกัน เมื่อสิ่งเร้าลดลง เราจึงเห็นว่าภายในยังมีความรีบและความกังวลอยู่มากเพียงใด

การหยุดกายเป็นประตูเบื้องต้น หากกายยังเคลื่อนไหวตามความกระสับกระส่าย ใจก็มักไหลตาม ลองนั่งให้สบาย ไม่บังคับหลังจนแข็ง รู้ลมหายใจเข้าและออก ไม่ต้องทำให้สงบ เพียงรู้ว่าขณะนี้สงบหรือไม่สงบตามความจริง

บางครั้งเมื่อหยุดแล้ว ความคิดกลับดังขึ้น นั่นมิใช่ความล้มเหลว แต่เป็นเพราะเราเริ่มได้ยินสิ่งที่เคยมีอยู่ภายใน อย่าตำหนิตนและอย่ารีบไล่มัน รู้ว่าคิดแล้วกลับมารู้กายครั้งแล้วครั้งเล่า ความเพียรอยู่ตรงการกลับมา มิใช่การไม่เผลอเลย

ความสันโดษของป่าไม่จำเป็นต้องนำกลับมาเป็นสถานที่เสมอไป เรานำวิธีอยู่ของป่ากลับบ้านได้ ลดของที่ไม่จำเป็น ลดคำพูดที่ไม่มีประโยชน์ และจัดเวลาให้มีช่วงไม่รับข่าวสาร เมื่อชีวิตมีช่องว่าง ความสำคัญของสิ่งต่างๆ จะปรากฏชัดขึ้นเอง

ใจที่กลับบ้านคือใจที่อยู่กับกายและหน้าที่ตรงหน้า ไม่วิ่งไปตามอดีตหรืออนาคตทุกครั้งที่ถูกชวน แม้ต้องกลับเข้าสู่ตลาด งาน หรือผู้คน ความสงัดภายในยังรักษาได้ด้วยสติ ป่าเงียบจึงไม่ใช่ที่หลบโลก แต่เป็นครูที่สอนให้เรากลับไปอยู่ในโลกอย่างไม่หลงตามโลก