พลาดต่อหน้าคนอื่น แก้เรื่องก่อนรักษาภาพ

รับผิดชอบข้อผิดพลาดโดยไม่ให้ความอายบังคับการปกปิด

พูดข้อมูลผิดในที่ประชุมแล้วรู้สึกหน้าร้อน ใจรีบหาเหตุผลป้องกันตนหรือหวังว่าคงไม่มีใครจำได้ แต่ข้อมูลที่ยังไม่แก้อาจทำให้คนอื่นทำงานต่อผิดและเพิ่มผลเสีย

หลักธรรมที่นำมาประยุกต์

การรับผิดชอบต่อการกระทำทำให้หันไปดูสิ่งที่ต้องแก้จริง ความอายรับรู้ได้โดยไม่ต้องนำมาเป็นเหตุให้หลบหรือกล่าวโทษคนอื่น การแก้ให้ชัดช่วยลดการเบียดเบียนที่อาจตามมา แนวพิจารณานี้สัมพันธ์กับอภิณหปัจจเวกขิตัพพฐานสูตร (อังคุตตรนิกาย 5.57) ประเด็นที่นำมาปรับใช้คือ ยอมรับความเปลี่ยนแปลงและรับผิดชอบต่อการกระทำของตน

ลองใช้กับชีวิตจริง

ตรวจข้อมูลที่ถูกแล้วแจ้งผู้รับว่าจุดใดต้องแก้ หากกระทบงานให้ช่วยจัดการตามหน้าที่ พูดสั้นและไม่แก้ตัวเกินเหตุ จากนั้นทบทวนวิธีตรวจครั้งหน้า ความผิดพลาดหนึ่งครั้งไม่ต้องถูกปกปิดเพื่อรักษาภาพคนเก่ง และไม่ต้องถูกใช้ทำลายตัวตนของผู้ที่กำลังรับผิดชอบ

ฝึกทีละก้าวในวันนี้

1. ตรวจข้อเท็จจริงก่อนชี้แจง
2. แจ้งการแก้ต่อผู้ที่ได้รับข้อมูล
3. เพิ่มขั้นตอนป้องกันที่ทำได้จริง

เลือกเพียงข้อที่พอดีกับกำลังของวันนี้ แล้วกลับมาดูผลด้วยความอ่อนโยน หากเรื่องที่เผชิญหนักเกินรับไหว การขอความช่วยเหลือจากคนที่ไว้ใจเป็นการดูแลตนเองอย่างหนึ่ง

อ่านหลักธรรมต้นทางฉบับภาษาไทย: อภิณหปัจจเวกขิตัพพฐานสูตร (อังคุตตรนิกาย 5.57) · บทความนี้เป็นการประยุกต์หลักธรรม ไม่ใช่คำเทศน์ถอดเทปหรือคำตรัสอ้างตรง