พระเทพวชิรคุณ

หลังรวงข้าวถูกเก็บเกี่ยว ท้องนาที่เคยแน่นด้วยสีทองกลับเหลือเพียงตอซังและผืนดินกว้าง คนที่มองผ่านอาจเห็นความว่างเปล่า แต่ชาวนารู้ว่าผืนดินกำลังพัก ความว่างในฤดูกาลหนึ่งจึงเป็นส่วนของความสมบูรณ์ในฤดูกาลต่อไป

ชีวิตของเรามักพยายามเติมทุกช่องว่างด้วยงาน ข่าวสาร การพูดคุย และความต้องการใหม่ จนลืมว่าจิตก็ต้องมีเวลาพักเช่นเดียวกับผืนดิน การหยุดบางอย่างไม่ใช่ความเกียจคร้าน หากเป็นการคืนกำลังให้กายและเปิดที่ว่างให้ใจเห็นสิ่งที่กำลังทำอยู่

ความพอไม่ได้เกิดจากการมีทุกอย่างครบตามความอยาก เพราะความอยากสามารถสร้างรายการใหม่ได้เสมอ ความพอเกิดเมื่อเรามองเห็นสิ่งที่มีอยู่ตามจริง เห็นอาหารหนึ่งมื้อ ที่พักหนึ่งแห่ง ผู้คนที่ยังเกื้อกูลกัน และลมหายใจที่ยังให้โอกาสเราเริ่มต้นใหม่

ลองเว้นช่วงเงียบในแต่ละวันโดยไม่รีบหยิบโทรศัพท์ ไม่ต้องทำให้เวลานั้นพิเศษ เพียงนั่งหรือเดินอย่างรู้ตัว ให้ความคิดค่อยๆ ตกตะกอน เมื่อใจไม่ถูกเติมตลอดเวลา เราจะเริ่มรู้ว่าเรื่องใดจำเป็นและเรื่องใดเกิดจากความกลัวว่าจะมีไม่เท่าคนอื่น

นาหลังเกี่ยวดูโล่ง แต่ไม่ได้ไร้คุณค่า ใจที่ว่างจากการเปรียบเทียบก็เช่นกัน เมื่อไม่ต้องพิสูจน์ตนทุกขณะ เราจะทำหน้าที่ด้วยความเบา แบ่งปันได้โดยไม่เสียดาย และพักได้โดยไม่รู้สึกผิด ความสันโดษจึงเป็นความพอดีที่มีชีวิต มิใช่การปิดกั้นโลก