พระเทพวชิรคุณ

เมื่อแสงเย็นทาบลงบนแม่น้ำโขง สายน้ำยังคงไหลต่อไปโดยไม่ย้อนกลับมาทวงถามว่า วันนี้ใครทำดีพอหรือยัง ใครพูดผิดไปกี่คำ หรือเรื่องใดสำเร็จไม่ทันใจ ธรรมชาติทำหน้าที่ของมัน ส่วนเรามักนำเหตุการณ์ทั้งวันกลับมาคิดซ้ำ จนกายหยุดแล้วแต่ใจยังเดินทางไม่สิ้นสุด

การวางใจในยามเย็นมิใช่การปฏิเสธความรับผิดชอบ สิ่งใดควรแก้ก็จดจำไว้แก้ในเวลาที่เหมาะ สิ่งใดได้ทำเต็มกำลังแล้วก็ไม่จำเป็นต้องลงโทษตนเองซ้ำ ความผิดพลาดเป็นครูได้เมื่อเราเห็นมันชัด แต่จะกลายเป็นภาระเมื่อเราแบกมันโดยไม่เกิดปัญญา

ลองนั่งเงียบสักครู่ รู้ลมหายใจยาวหนึ่งครั้ง แล้วถามใจเบาๆ ว่า ขณะนี้ยังจับสิ่งใดไว้แน่น หากเป็นคำพูดของคนอื่น ก็รู้ว่าเป็นเพียงเสียงที่ผ่านไป หากเป็นความคาดหวังของตน ก็เห็นว่ามันเป็นความคิด มิใช่คำสั่งที่เราต้องทำตามทุกครั้ง

วิถีสันโดษไม่ได้หมายถึงการไม่มีเรื่องเกี่ยวข้องกับผู้ใด แต่คือการรู้ว่าเมื่อใดควรหยุดรับเรื่องใหม่ ให้ใจได้กลับมาอยู่กับความธรรมดา ฟังเสียงลม เห็นแสงที่ค่อยๆ จาง และยอมรับว่าวันหนึ่งกำลังจบลง ความสงบจึงเริ่มจากการไม่ต่ออายุให้ทุกเรื่องในความคิด

น้ำโขงพาสิ่งที่ผ่านแล้วออกไปตามทางของมัน เราก็ฝึกปล่อยวันเก่าให้ผ่านไปได้เช่นกัน เก็บไว้เพียงบทเรียนและเจตนาที่จะทำวันพรุ่งนี้ให้ดีขึ้น เมื่อใจไม่ยื้อกับสิ่งที่ล่วงไป ค่ำคืนจะเป็นเวลาพักอย่างแท้จริง และเช้าวันใหม่จะไม่ต้องเริ่มต้นด้วยสัมภาระของเมื่อวาน