พระเทพวชิรคุณ

ลานวัดยามบ่ายมีทั้งใบไม้แห้ง ฝุ่น และรอยเท้าของผู้คน กวาดเสร็จไม่นาน ลมก็พาใบไม้ชุดใหม่ลงมาอีก หากทำงานเพื่อให้ทุกอย่างคงสภาพสมบูรณ์ตลอดไป ใจก็คงเหนื่อยไม่รู้จบ

แต่ถ้ากวาดเพื่อฝึกใจ ไม้กวาดแต่ละครั้งจะช่วยให้เห็นอารมณ์ของตน ใจรำคาญเมื่อใบไม้กลับมา ใจรีบเมื่ออยากให้เสร็จ และใจเปรียบเทียบเมื่อเห็นคนอื่นทำไม่เหมือนเรา งานเดิมจึงกลายเป็นบทเรียนใหม่ทุกครั้งที่มีสติ

วิถีเรียบง่ายของหลวงตาน้อยไม่ได้แยกการปฏิบัติออกจากงานประจำวัน การล้างภาชนะ จัดที่นั่ง รับแขก หรือเขียนหนังสือ ล้วนเป็นพื้นที่ให้ฝึกความรู้ตัว สิ่งสำคัญไม่ใช่ว่างานดูสูงหรือต่ำ แต่ใจอยู่กับงานนั้นมากเพียงใด

เมื่อทำหน้าที่ตรงหน้าโดยไม่เรียกร้องคำชม งานจะเบาลงแม้ปริมาณเท่าเดิม เราเริ่มเห็นว่าเหตุของความหนักไม่ใช่งานเสมอไป บางครั้งคือความอยากให้คนเห็น ความอยากให้เสร็จตามใจ หรือความไม่ยอมรับว่าสิ่งต่างๆ ต้องกลับมาดูแลซ้ำ

ลานวัดไม่สะอาดตลอดไป ใจก็ไม่สงบตลอดไป หน้าที่ของเราจึงไม่ใช่ยึดสภาพหนึ่งไว้ แต่คือรู้เมื่อใบไม้ร่วง รู้เมื่อใจฟุ้ง และกลับมาดูแลเท่าที่ทำได้ งานเล็กที่ทำด้วยใจไม่ประมาท ย่อมเป็นทางปฏิบัติที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด