พระเทพวชิรคุณ

ทางป่าเส้นเล็กไม่ได้บอกเราว่าเหลืออีกไกลเพียงใด มันเพียงเปิดพื้นที่ให้วางเท้าครั้งละก้าว คนที่เอาแต่เงยหน้ามองหาปลายทางอาจสะดุดรากไม้ตรงหน้า ส่วนคนที่รู้จักก้าวพอดี ย่อมเห็นทั้งทางและใจของตนพร้อมกัน

การปฏิบัติธรรมก็ไม่ต่างกัน บางคนรีบอยากสงบ รีบอยากรู้ และรีบอยากพ้นจากสิ่งที่กำลังเป็น ความรีบนั้นกลับกลายเป็นความฟุ้งซ่านอีกรูปหนึ่ง เมื่อรู้ว่ากำลังรีบ เราไม่ต้องตำหนิตนเอง เพียงผ่อนกายและกลับมารู้ก้าวที่กำลังก้าว

ความเพียรที่พอดีไม่ใช่ความเกียจคร้าน แต่เป็นการทำต่อเนื่องโดยไม่บีบคั้น เหมือนคนเดินป่าที่รู้จักหยุดฟังเสียงรอบตัว รู้จักดื่มน้ำเมื่อกระหาย และรู้จักเดินต่อเมื่อกำลังกลับมา ใจที่ไม่ถูกเร่งจะเรียนรู้ได้ละเอียดกว่าใจที่ถูกผลักด้วยความกลัว

ทางสันโดษมิได้ทำให้เราเดินหนีผู้คน หากช่วยให้เห็นแรงผลักในใจตนเองชัดขึ้น เมื่อเห็นความอยากได้รับการยอมรับ เห็นความกลัวว่าจะช้ากว่าผู้อื่น เราจึงมีโอกาสวางการแข่งขันที่ไม่จำเป็นและกลับมาทำสิ่งตรงหน้าให้สมบูรณ์

ปลายทางจะมาถึงตามจำนวนก้าว แต่คุณค่าของการเดินอยู่ที่ทุกก้าวไม่ถูกทิ้งไปเพราะใจมัวอยู่ข้างหน้า วันนี้จึงไม่ต้องเดินให้ไกลที่สุด เพียงเดินโดยไม่หลงลืมตนเอง ก้าวเล็กที่มีสติย่อมมั่นคงกว่าก้าวใหญ่ที่ใจไม่อยู่กับกาย