พระเทพวชิรคุณ

ก่อนเสียงรถ ก่อนข้อความในโทรศัพท์ และก่อนเรื่องราวของคนทั้งโลกจะไหลเข้ามา ริมโขงยามเช้ายังมีช่วงเวลาสั้นๆ ที่สายน้ำเคลื่อนไปอย่างเงียบงัน หากเราได้ตื่นขึ้นมาพบช่วงเวลานั้น ใจก็มีโอกาสรู้จักตัวเองก่อนจะออกไปรับบทบาทต่างๆ

การเริ่มวันด้วยสติไม่จำเป็นต้องมีพิธีมาก เพียงนั่งให้กายสงบ รู้ลมหายใจตามที่เป็น และสังเกตว่าใจรีบไปหาเรื่องใดอยู่บ้าง ความคิดอาจเกิดขึ้นเหมือนหมอกเหนือแม่น้ำ เราไม่ต้องไล่หมอก เพียงไม่เดินตามจนลืมว่าตนกำลังนั่งอยู่ตรงนี้

วิถีสันโดษของหลวงตาน้อยชวนให้เห็นว่า ความเงียบมิใช่ความว่างเปล่า แต่เป็นพื้นที่ให้ปัญญาได้ทำงาน เมื่อไม่มีเสียงอื่นคอยเร่ง ใจจะค่อยๆ เห็นว่าอะไรจำเป็น อะไรเป็นเพียงความอยาก และอะไรควรวางไว้ก่อน

สายน้ำโขงไม่เก็บคลื่นของเมื่อวานไว้ วันนี้ก็เช่นกัน เราสามารถเริ่มต้นโดยไม่ต้องลากคำผิดพลาดทั้งหมดมาวางบนบ่า รับผิดชอบสิ่งที่ควรแก้ แล้วปล่อยสิ่งที่แก้ไม่ได้ให้ผ่านไปตามเหตุปัจจัย

หากทุกเช้าเรามีเวลาเงียบเพียงเล็กน้อย ความสงบจะไม่ใช่สิ่งที่ต้องรอพบในวันหยุด แต่จะกลายเป็นพื้นของการพูด การทำงาน และการตัดสินใจตลอดทั้งวัน วันนั้นอาจยังมีเรื่องมาก แต่ใจไม่จำเป็นต้องมากเรื่องตามโลก