ในคืนบ้านนอก ไฟตะเกียงดวงเล็กอาจไม่สว่างทั่วทุ่ง แต่พอให้เห็นทางตรงหน้า คนที่ต้องการเห็นทุกอย่างพร้อมกันมักกังวลกับความมืดไกลๆ แต่คนที่รู้จักเดินกับแสงเล็ก ย่อมค่อยๆ ไปได้ทีละก้าว
สติก็เหมือนไฟตะเกียง ไม่จำเป็นต้องสว่างจนแก้ปัญหาทั้งชีวิตในคราวเดียว เพียงสว่างพอให้รู้ว่า ตอนนี้กำลังโกรธ ตอนนี้กำลังกลัว ตอนนี้กำลังอยากให้โลกเป็นดั่งใจ แค่นี้ก็เริ่มไม่หลงเต็มที่แล้ว
หลวงตาน้อยสอนด้วยความเรียบง่ายว่า ทางธรรมไม่จำเป็นต้องโอ่อ่า ความเพียรเล็กๆ ที่ทำจริงทุกวัน มีค่ากว่าความตั้งใจใหญ่ที่ทำเพียงชั่วคราว รู้ลมหายใจหนึ่งครั้ง รู้ทันอารมณ์หนึ่งครั้ง วางคำพูดที่ไม่จำเป็นหนึ่งครั้ง ทั้งหมดนี้คือแสงเล็กของการปฏิบัติ
หากคืนนี้ยังมืดอยู่ ก็ไม่ต้องรอให้ทั้งโลกสว่างก่อนจึงค่อยเดิน จุดตะเกียงของสติในใจตนเอง แล้วเดินเท่าที่เห็น ทางข้างหน้าอาจไม่ชัดทั้งหมด แต่ใจที่มีแสงพอประมาณ ย่อมไม่หลงทางง่ายเหมือนเดิม