พระเทพวชิรคุณ

ใบไม้แห้งบนก้อนหินไม่ได้เป็นเรื่องน่าเศร้าเสมอไป หากมองด้วยตาแห่งธรรม มันเคยเขียว เคยรับแสง เคยไหวตามลม แล้ววันหนึ่งก็แห้งลงตามเหตุปัจจัย ความเสื่อมจึงไม่ใช่ความผิดพลาด แต่เป็นบทหนึ่งของความไม่เที่ยง

คนเราทุกข์เพราะอยากให้สิ่งที่รักไม่เปลี่ยน อยากให้ร่างกายไม่แก่ อยากให้ชื่อเสียงไม่เสื่อม และอยากให้ความสัมพันธ์ไม่คลอนแคลน แต่ธรรมชาติไม่รับคำสั่งจากความอยากของใคร เมื่อเห็นความจริงนี้ ใจไม่ได้จำเป็นต้องเศร้า หากอาจค่อยๆ ฉลาดขึ้น

หลวงตาน้อยให้ความสำคัญกับการเห็นตรงๆ เห็นกายเป็นกาย เห็นใจเป็นใจ เห็นความเสื่อมเป็นความเสื่อม ไม่ต้องแต่งให้สวยเกินจริง และไม่ต้องตีความให้มืดเกินจริง สิ่งใดเกิดจากเหตุ สิ่งนั้นย่อมเปลี่ยนไปเมื่อเหตุเปลี่ยน

ใบไม้แห้งจึงสอนให้เรารักอย่างไม่ยึด ดูแลอย่างไม่ครอบครอง และปล่อยวางอย่างไม่ทอดทิ้ง เมื่อใจเห็นความเสื่อมโดยไม่ต่อต้าน ความเศร้าจะค่อยๆ กลายเป็นปัญญา และปัญญานั้นจะทำให้เราอยู่กับชีวิตได้อ่อนโยนขึ้น