พระเทพวชิรคุณ

ลมที่พัดผ่านคันนาไม่ได้ขออนุญาตต้นหญ้า และไม่ได้อยู่กับต้นหญ้าตลอดไป มันมาก็รู้ว่ามา มันไปก็รู้ว่าไป ต้นหญ้าที่อ่อนจึงไหวตามลมโดยไม่หัก ใจที่ฝึกดีแล้วก็คล้ายกัน รู้การมากระทบของโลก แต่ไม่จำเป็นต้องแข็งสู้ทุกครั้ง

หลายคนทุกข์เพราะพยายามเก็บลมไว้ในมือ เก็บคำพูดของคนอื่น เก็บเหตุการณ์เล็กๆ เก็บอดีตที่เปลี่ยนไม่ได้ ยิ่งเก็บมาก ใจก็ยิ่งหนัก ทั้งที่หลายเรื่องควรเป็นเพียงลมผ่าน ไม่ควรกลายเป็นที่อยู่ถาวรของใจ

ปลีกวิเวกจึงไม่ใช่แค่การอยู่ห่างผู้คน แต่คือการไม่ให้ทุกเรื่องเข้ามาตั้งบ้านในใจ เมื่อเห็นอารมณ์เกิดขึ้น ก็รู้ว่าเกิด เมื่อเห็นอารมณ์ดับไป ก็รู้ว่าดับ ความรู้เช่นนี้ทำให้ใจมีพื้นที่ว่างพอจะเมตตาตนเองและผู้อื่น

หากวันนี้มีคำพูดใดมากระทบ ลองถามว่าเรื่องนี้ควรเป็นลมผ่านหรือควรเป็นภาระ ถ้าเป็นลม ก็ให้มันผ่านไปตามธรรม อย่าเอามาสร้างกำแพงในใจ เพราะคันนาที่สงบไม่ได้เกิดจากการห้ามลม แต่เกิดจากการไม่แตกหักเพราะลม