พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 97

เสื้อที่ใช้งานได้ ไม่ต้องแพ้เสื้อที่เพิ่งออกใหม่

ใช้เสื้อผ้าตามหน้าที่และสภาพจริง แล้ววางความอยากใหม่ที่เกิดจากการเปรียบเทียบ

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

เสื้อที่ใส่อยู่ยังสะอาดและเหมาะกับงาน แต่เมื่อเห็นแบบใหม่บ่อย ๆ เราอาจรู้สึกว่าของเดิมเก่าเกินจะออกไปพบใคร ความไม่สบายใจเกิดจากภาพเปรียบเทียบมากกว่าความบกพร่องในการใช้งาน และทำให้ต้องเพิ่มสิ่งของตามจังหวะของตลาด

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

ความสันโดษในปัจจัยตามสันตุฏฐิสูตรชวนรู้ประโยชน์ของสิ่งจำเป็น บทประยุกต์นี้พิจารณาเสื้อผ้าจากงาน อากาศ และการดูแล ไม่จำเป็นต้องทำความเรียบง่ายเป็นข้อบังคับตายตัว แต่ให้การเลือกอาศัยเหตุที่เกี่ยวข้องจริง

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

ตรวจเสื้อที่มีว่าใช้กับหน้าที่ใดได้บ้าง แล้วดูแลจุดเล็กที่ทำให้ใช้งานสะดวก เช่น ซ่อมกระดุมหรือจัดให้หยิบง่าย หากขาดจริงก็เลือกเพิ่มตามความเหมาะสม การพักคำว่าต้องใหม่ช่วยให้เงินและความสนใจกลับไปดูแลส่วนจำเป็นอื่นของชีวิต

เมื่อเห็นหน้าที่ของสิ่งที่ใช้ ความพอเกิดได้จากการดูแลที่มีอยู่ เราเลือกความใหม่ได้อย่างมีเหตุ โดยไม่ต้องให้มันกำหนดคุณค่าของทุกวันที่แต่งตัว