พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 85

ไม่ใช้ความสงบเป็นคะแนนสอบของตน

ฝึกเพื่อรู้กายใจตามจริง แล้วคลายการใช้ความสงบหรือความนิ่งเป็นคะแนนตัดสินตน

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

หลังนั่งภาวนา เราอาจรีบตรวจว่าสงบพอไหมและเปรียบกับครั้งก่อน หากมีความคิดมากก็คิดว่าฝึกเสียเปล่า ความต้องการคะแนนดีจึงเข้าไปอยู่ในช่วงฝึก ทำให้ยิ่งพยายามจับความสงบและยิ่งไม่รู้ความตึงที่กำลังเกิด

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

โสณสูตรชวนตั้งความเพียรและอินทรีย์สม่ำเสมอ การประยุกต์จึงให้ความสำคัญกับท่าทีที่รู้สิ่งเกิดขึ้น ความฟุ้งที่ถูกรู้ก็เป็นข้อมูลของการฝึก ส่วนความสงบเมื่อเกิดควรได้รับการรู้โดยไม่รีบเรียกให้คงอยู่ตามคำสั่ง

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

เมื่อจบช่วง ลองถามว่ารู้ความเผลอหรือความรู้สึกในกายอะไรบ้าง แล้วเลือกเงื่อนไขที่ควรปรับหนึ่งอย่าง แทนสรุปว่าได้หรือไม่ได้คะแนน หากมีช่วงสงบก็รับรู้คุณค่าของมันและกลับมาใช้สติในกิจวัตรต่อ การฝึกจึงไม่จบอยู่ที่การตรวจผลครั้งเดียว

เมื่อวางการสอบใจลง การฝึกมีที่ว่างให้ความซื่อตรงต่อประสบการณ์ ความรู้ตัวเล็ก ๆ จึงมีคุณค่าและต่อเนื่องออกไปถึงชีวิตประจำวันได้