ความทุกข์อันยิ่งใหญ่ของมนุษย์เกิดจากความหลงผิดคิดว่า สิ่งต่างๆ เป็น 'ของตน' อย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นเกียรติยศ ทรัพย์สมบัติ หรือบุคคลอันเป็นที่รัก
เมื่อตระหนักว่าร่างกายและจิตใจนี้ ล้วนเป็นเพียงกระแสแห่งเหตุปัจจัยที่เกิดขึ้นแล้วดับไป ไม่มีแก่นสารตัวตนที่แท้จริง (อนัตตา) ความยึดมั่นถือมั่นในสิ่งภายนอกย่อมสลายไปตามลำดับ นำมาซึ่งความเบาสบายและสันโดษอย่างลึกซึ้ง