พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 193

ความอ่อนโยนต่อตน เริ่มจากเลิกซ้ำคำหยาบในใจ

ใช้ภาษาในใจที่ตรงกับสิ่งต้องแก้และไม่หยาบ เพื่อให้การพัฒนาตนไม่กลายเป็นการทำร้ายซ้ำ

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

ทำงานพลาดแล้วเราเรียกตนด้วยคำแรงซึ่งไม่กล้าใช้กับเพื่อน คิดว่าด่าจะทำให้ดีขึ้น แต่พอเริ่มงานใหม่กลับกลัวจนไม่กล้าลอง ความเข้มงวดดูเหมือนความรับผิดชอบ ทว่าหลายคำไม่มีข้อมูลและเพียงทำให้ใจรู้สึกไม่มีค่า

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

พระสูตรว่าด้วยเมตตาชวนความอ่อนโยนและความไม่ดูหมิ่น การนำมาประยุกต์กับตนคือรักษาความตรงโดยไม่ใช้คำเหยียด ไม่ต้องชื่นชมทุกการกระทำหรือหลบความผิด แต่เลือกภาษาที่ช่วยให้เห็นขั้นตอนแก้และมีแรงทำต่อ

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

เปลี่ยนคำด่ากว้างเป็นประโยคเฉพาะว่าอะไรผิดและจะตรวจอย่างไร พูดกับตนเหมือนสอนผู้เรียนที่ต้องรับผิดชอบ หากเผลอใช้คำหยาบให้รู้แล้วกลับสู่ข้อมูลจริง ความอ่อนโยนเริ่มได้จากการไม่เพิ่มบาดแผล ไม่ต้องรอรู้สึกรักตนเต็มที่ก่อน

การพัฒนาต้องการความตรงที่มีทางเดิน เมื่อภาษาในใจไม่เหยียดตน เรามีโอกาสรับบทเรียนและใช้กำลังแก้เหตุอย่างต่อเนื่องขึ้น