พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 191

ไม่เปลี่ยนความผิดพลาดของคนอื่นให้เป็นความดูหมิ่น

แยกความพลาดที่ต้องแก้จากคำดูหมิ่น เพื่อรักษาทั้งความรับผิดชอบและความเคารพคน

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

เห็นเพื่อนทำผิดซ้ำแล้วเราอาจเรียกว่าไร้สมองหรือไม่มีค่า คำดูหมิ่นให้ความรู้สึกเหมือนแก้ปัญหาเด็ดขาด แต่ไม่บอกว่าควรปรับขั้นตอนไหน และทำให้การร่วมงานเจ็บกว่าความผิดเดิม ความรับผิดชอบจึงถูกปนกับการเหยียบศักดิ์ศรี

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

พระสูตรว่าด้วยเมตตาชวนไม่ดูหมิ่นกันและไม่ปรารถนาทุกข์ด้วยโทสะ การประยุกต์คือท้วงพฤติกรรมอย่างตรงพร้อมไม่ขยายเป็นคุณค่าทั้งคน ความเมตตาไม่ต้องลบผลเสียหรือให้ทำผิดต่อ แต่ช่วยให้การแก้เหตุไม่สร้างความดูหมิ่นเพิ่ม

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

ระบุจุดผิดและผลที่เกิด ตรวจว่าเกี่ยวกับข้อมูล ทักษะ หรือการไม่ทำตามข้อตกลง แล้วกำหนดทางแก้และผลตามหน้าที่ หากโกรธให้พักคำดูหมิ่นก่อนสื่อสาร เราใช้เกณฑ์ที่ชัดเพื่อรักษางานได้โดยไม่ต้องลดคนให้เหลือความผิดหนึ่งด้าน

การแก้ความพลาดต้องการข้อมูลและหน้าที่ เมื่อไม่มีความดูหมิ่นปะปน ใจรักษาประโยชน์ของงานได้พร้อมเห็นความเป็นคนของผู้ที่ยังต้องเรียนรู้