พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 185

หลังทะเลาะ ไม่ต้องให้ความอายขวางคำขอโทษ

ขอโทษต่อคำและการกระทำที่ผิด โดยไม่ให้ความอายบังคับให้รักษาหน้าเหนือการซ่อมเหตุ

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

หลังพูดแรงเราอยากขอโทษ แต่กลัวเสียหน้าจึงรอให้อีกฝ่ายทักก่อน ยิ่งรอนานยิ่งคิดว่าเริ่มยากและแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิด ความอายซึ่งอาจเตือนการพลาดกลับเป็นกำแพงกันการรับผิดชอบที่ช่วยความสัมพันธ์ได้

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

กกจูปมสูตรชวนไม่กล่าวคำชั่วและอบรมเมตตา การประยุกต์หลังเผลอคือเห็นผลจริงของคำที่ออกไปแล้วและสร้างเหตุเกื้อกูลใหม่ ไม่ต้องปกป้องภาพว่าเป็นผู้สงบเสมอจนไม่ยอมรับสิ่งที่ทำเมื่อโทสะเกิด

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

กล่าวขอโทษเฉพาะพฤติกรรมและผลที่ทำให้เจ็บ โดยไม่ต่อท้ายว่าถ้าเขาไม่ทำเช่นนั้นเราคงไม่พูด เสนอวิธีป้องกันและให้ผู้ฟังมีเวลาตอบ หากเขายังไม่พร้อมรับให้เคารพขอบเขต การขอโทษเป็นงานของเรา ส่วนการให้อภัยมีเหตุและจังหวะของเขา

ความรับผิดชอบเปิดประตูซ่อมแซมได้ เมื่อวางการรักษาภาพลง คำขอโทษมีพื้นที่จริงและความสัมพันธ์ค่อย ๆ เรียนรู้เหตุใหม่ตามเวลา