พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 174

วางความเก่งที่ทำให้ไม่ยอมเปลี่ยนเครื่องมือ

ยอมเปลี่ยนเครื่องมือเมื่อมีวิธีเหมาะกว่า โดยไม่ถือความชำนาญเดิมเป็นสิ่งที่ต้องปกป้อง

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

ใช้โปรแกรมเก่าคล่องจนไม่ยอมลองเครื่องมือใหม่ แม้งานที่เพิ่มทำให้วิธีเดิมช้า เราอาจกลัวกลับเป็นมือใหม่และตอบไม่ได้ทุกอย่าง ความเก่งเดิมจึงกลายเป็นเหตุให้เหนื่อยและปิดการเรียนรู้ที่ช่วยลดภาระได้

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

อุปมาแพในอลคัททูปมสูตรชวนใช้สิ่งเกื้อกูลแล้วไม่ยึดแบกไว้ การประยุกต์คือขอบคุณความชำนาญที่มี พร้อมเห็นว่างานและเครื่องมือเปลี่ยนได้ การปรับไม่ทำให้ประสบการณ์เก่าไร้ค่า แต่ให้มันช่วยการเรียนรู้ใหม่โดยไม่ต้องรักษาภาพผู้รู้ตลอดเวลา

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

เลือกงานทดลองที่ไม่มีผลเสียสำคัญ เรียนขั้นพื้นฐานและถามผู้ใช้เป็น หากเครื่องมือใหม่ยังไม่เหมาะก็เลือกเดิมจากข้อมูล ไม่ต้องเปลี่ยนเพื่อกระแสหรือยืนยันว่าทันสมัย จุดสำคัญคือประโยชน์ของงานกับกำลังที่ใช้ มากกว่าความภูมิใจในชื่อเครื่องมือ

ความชำนาญมีทางเติบโตเมื่อยอมตรวจประโยชน์ เมื่อวางภาพคนเก่งตายตัว เราเลือกเครื่องมือได้ตามงานและยังใช้บทเรียนเดิมอย่างมีความหมาย