พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 162

ความชอบเมื่อวาน เปลี่ยนวันนี้ได้โดยไม่ผิด

ยอมรับความชอบที่เปลี่ยนตามเหตุ โดยไม่รู้สึกว่าต้องปกป้องคำชอบเก่าเพื่อเป็นคนสม่ำเสมอ

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

เคยชอบกิจกรรมหนึ่งมากแต่วันนี้อยากพัก คนถามว่าทำไมเปลี่ยนไป เราจึงฝืนทำต่อหรืออายที่จะตอบ ความชอบช่วงเก่ากลายเป็นคำสัญญาถาวร ทั้งที่กำลัง งาน และความสนใจใหม่อาจทำให้สิ่งที่เหมาะในชีวิตเปลี่ยน

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

เผณปีณฑสูตรพิจารณาเวทนา สัญญา และสังขารซึ่งไม่พบแก่นให้ยึดแน่น การประยุกต์คือเห็นความพอใจตามเหตุปัจจุบัน ไม่ถือว่าเปลี่ยนความชอบเท่ากับเป็นคนผิด แต่ยังรับผิดชอบต่อหน้าที่หรือข้อตกลงที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมนั้น

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

ถามว่าความชอบลดเพราะกำลังหรือเหตุใด ลองพักหรือปรับขนาดก่อนตัดสินใจ หากมีทีมรอให้แจ้งตามจริงและช่วยส่งต่อหน้าที่ การยอมให้ความสนใจเปลี่ยนไม่ต้องเป็นการปฏิเสธช่วงที่เคยมีความสุข เพียงยอมรับว่าชีวิตวันนี้มีข้อมูลใหม่

สิ่งที่เคยชอบยังมีความหมายในช่วงที่เป็น เมื่อไม่ยึดความชอบถาวร ใจมีพื้นที่เลือกสิ่งเกื้อกูลใหม่โดยไม่ต้องลบคุณค่าของวันก่อน