พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 136

กลับไปอ่านอดีตได้ โดยไม่ย้ายใจไปอยู่ที่นั่น

ใช้ความทรงจำเพื่อเรียนรู้และระลึกถึง โดยไม่ปล่อยให้วันเก่าครองหน้าที่ของวันนี้

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

เปิดรูปเมื่อหลายปีก่อนแล้วนึกถึงคนและชีวิตที่เปลี่ยนไป เราอาจดูต่อหลายชั่วโมงจนละเลยมื้ออาหารหรือนัดหมาย ความคิดถึงมีความอ่อนโยนในตัว แต่เมื่อเกาะภาพเก่าแน่น ใจอาจไม่ได้กลับมาพบคนที่ยังอยู่ใกล้ในวันนี้

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

ภัทเทกรัตตสูตรชวนไม่ติดตามอดีตและไม่คาดหวังอนาคต พร้อมพิจารณาธรรมปัจจุบัน การประยุกต์ไม่ได้ห้ามดูความทรงจำ แต่ชวนเห็นเมื่อใจยึดสิ่งที่ผ่านไปจนสูญเสียการรับรู้และการทำเหตุที่ยังอยู่ในมือ

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

กำหนดเวลาอ่านหรือดูรูปอย่างพอดี รับความรู้สึกที่มา แล้วเลือกบทเรียนหรือความขอบคุณหนึ่งอย่าง จากนั้นปิดอัลบั้มและทำหน้าที่ตรงหน้า หากคิดถึงใครที่ยังติดต่อได้ อาจส่งความปรารถนาดีตามความเหมาะสม ส่วนสิ่งที่กลับคืนไม่ได้ให้พื้นที่เศร้าโดยไม่บังคับวันนี้เป็นวันเก่า

ภาพเก่ายังมีที่อยู่ในความทรงจำ เมื่อเปิดและปิดอย่างรู้ตัว ใจรักษาความหมายของมันได้พร้อมมีพื้นที่สำหรับคนและเหตุของวันนี้