พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 120

คำชมมีประโยชน์ เมื่อไม่ต้องเรียกกลับมาซ้ำ

รับคำชมเป็นข้อมูลและความยินดี แล้วปล่อยให้ผ่านโดยไม่ต้องเรียกความรู้สึกนั้นกลับมาทุกวัน

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

มีคนชมผลงานครั้งหนึ่ง เราเปิดอ่านข้อความซ้ำจนเริ่มกังวลว่างานครั้งต่อไปต้องได้รับคำชมเหมือนเดิม หากไม่มีใครพูด ใจก็แปลว่าทำได้แย่ลง ความชื่นใจที่เคยเบาจึงกลายเป็นมาตรฐานที่ผูกการลงมือครั้งใหม่ไว้แน่น

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

สรรเสริญและนินทาเป็นคู่โลกธรรมในโลกวิปัตติสูตร การประยุกต์คือรู้ว่าคำชมเกิดจากการรับรู้และเหตุของช่วงนั้น มีประโยชน์เป็นกำลังใจหรือข้อมูล แต่ไม่สามารถคงอยู่เป็นเสียงรับรองคุณค่าของเราตลอดเวลา

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

ขอบคุณผู้ชมและถามส่วนที่ช่วยให้รู้ว่าอะไรได้ผล นำข้อมูลไปปรับงาน แล้วให้การทำครั้งต่อไปมีเกณฑ์จากหน้าที่และประโยชน์ หากใจเฝ้ารอเสียงชม ให้รับรู้ความอยากนั้นก่อนกลับสู่ขั้นตอนที่ทำได้ โดยไม่ต้องตำหนิความยินดีครั้งแรก

คำชมให้ความอบอุ่นได้ในเวลาที่มา เมื่อยอมให้มันผ่าน ใจยังเก็บบทเรียนไว้ได้โดยไม่ต้องทำงานทั้งหมดเพื่อเรียกเสียงเดิมกลับคืน