พุทธพจน์แนวปล่อยวาง · บทที่ 100

วางความอายเมื่อใช้ของเรียบง่าย

ใช้ของเรียบง่ายอย่างเห็นประโยชน์ แล้วคลายความอายที่เกิดจากภาพมาตรฐานของคนอื่น

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต

เมื่อหยิบถ้วยเก่าหรือกระเป๋าธรรมดาไปใช้ เราอาจกังวลว่าคนอื่นจะมองว่าไม่ทันสมัย ความอายทำให้สิ่งที่ยังตอบงานได้ดูใช้ไม่ได้ทันที ทั้งที่เราไม่เคยได้ยินคำตัดสินจริงจากคนเหล่านั้นเลย

พิจารณาใจด้วยหลักธรรม

สันตุฏฐิสูตรชวนรู้จักพอในปัจจัยที่จำเป็นและเหมาะสม การประยุกต์กับสิ่งของคือเห็นความสามารถในการใช้งานและการดูแลของมัน แล้วสังเกตความกดดันจากการคาดสายตาผู้อื่น ความพอมีโอกาสเติบโตเมื่อเราไม่ใช้ภาพภายนอกตัดสินตนทั้งหมด

ค่อย ๆ นำมาฝึกในวันนี้

ลองเลือกของหนึ่งอย่างที่ยังใช้ดีและดูแลให้สะอาดเรียบร้อย แล้วใช้อย่างเป็นธรรมชาติ หากเกิดความอายให้รู้ความรู้สึกนั้นและกลับมาถามว่ามีเหตุด้านการใช้งานอะไรต้องแก้จริง เราอาจพบว่าภาระส่วนใหญ่เป็นการคาดคำคนที่ยังไม่เคยเกิด

ความเรียบง่ายที่ดูแลดีมีความสงบของมันเอง เมื่อเราเห็นประโยชน์ตรงหน้า ความคาดสายตาคนอื่นก็ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้เลือกของทุกชิ้น