เมื่อได้ยินว่า ธรรมทั้งปวงไม่ควรยึดมั่นถือมั่น ภิกษุย่อมรู้ยิ่งซึ่งธรรมทั้งปวง เมื่อรู้ยิ่งซึ่งธรรมทั้งปวง ย่อมกำหนดรู้ธรรมทั้งปวง เมื่อกำหนดรู้ธรรมทั้งปวง ย่อมพิจารณาเห็นความไม่เที่ยงในเวทนาทั้งหลาย ย่อมพิจารณาเห็นความคลายกำหนัด ย่อมพิจารณาเห็นความดับ ย่อมพิจารณาเห็นความสละคืน
เมื่อพิจารณาเห็นดังนี้ ย่อมไม่ยึดมั่นถือมั่นสิ่งใดๆ ในโลก เมื่อไม่ยึดมั่น ย่อมไม่สะดุ้งหวาดหวั่น เมื่อไม่สะดุ้งหวาดหวั่น ย่อมปรินิพพานเฉพาะตน